Maak Het Mee
Door Burgemeester Eric van Oosterhout

Atlasdames

Elke burgemeester in Nederland heeft een ketting. Sommige collega’s spreken van een ‘ambtsketen’, maar dat vind ik wat ‘eelsk’. De Emmer ketting is in 2017 ontworpen door Aafke Hof, die een prachtig atelier heeft in het Rensenpark.

Eigenlijk is het een soort stripverhaal met allerlei afbeeldingen uit de geschiedenis van Emmen. Ook ons nieuwe markante Atlas Theater is afgebeeld. Dat plaatje raadt bijna iedereen goed; het markante golfdak is heel beeldend. Ik kom er vaak. In de wandelgangen heb ik het over ons ‘clubhuis’ of ‘de buurman’.

Zo loop ik op donderdag aan het eind van de middag over het plein naar het theater. De lente is hoor- en voelbaar. ‘Rokjesdag’, zou mijn geliefde columnist Martin Bril zeggen. Dus ik moet me ertoe zetten om toch maar het theater binnen te gaan. Binnen hebben we een bijeenkomst over de ‘Regiodeal’. Dat is een belangrijk project om een impuls te geven aan de regio Zuidoost-Drenthe (ik weet nooit precies hoe je dat spelt). Het wordt eerst weer zo’n snelle soepje-kroketmaaltijd. Sober, maar doelmatig, heet dat. Het behoort niet tot mijn favorieten.

Als ik met twee wethouders naar binnen ga, worden we vriendelijk welkom geheten door een paar gastdames. Vrolijke vrouwen in frisse kleding, die de lach lijken te hebben uitgevonden. Een paar weken geleden liep ik de Haagse schouwburg binnen. Daar stond een meneer in een wat morsig zwart pak, die het midden hield tussen een beveiliger en een uitvaartbegeleider. Hij knikte mij nors toe, alsof ik er wat aan kon doen dat hij vandaag moest werken.

Nee, dan de Atlasdames. Ze hebben er zin in en ik voel me meer dan welkom. “Leuk dat u er weer bent.” Dat doen ze gelukkig niet alleen tegen de burgemeester. Iedereen krijgt een aardig welkom.

Dat zie ik de volgende dag als ik met de jongste dochter naar een voorstelling ga. Zij studeert aan de theaterschool en ziet dus heel wat theaters. Ook zij vindt het Atlas een van de leukere theaters. Weer staan de Atlasdames ons op te wachten met een brede lach. Iedereen wordt welkom geheten en de garderobe gewezen. Bij de ingang van de zaal lijkt de kaartjescontrole haast bijzaak, een warm ‘fijne voorstelling’ is belangrijker.

Ook op zaterdag zijn de Atlasdames in topvorm. Ik ben er als jurylid voor de Streektaalprijs van het Dagblad van het Noorden. Een van de inzendingen is De Grup van Bert Hadders. Die kun je beluisteren, maar moet je eigenlijk zien. Geen straf. En al helemaal niet als ze optreden in ons clubhuis. Bij binnenkomst is het grapje snel gemaakt. “Kan ik hier geen bed neerzetten, dat scheelt me heel wat gereis.”

Het is net als in een restaurant. Het eten is van belang - dat kun je trouwens ook goed in het Atlas - en de stoelen moeten goed zitten, maar het belangrijkste is de sfeer en het gevoel dat je er welkom bent. Dat gebeurt in het Atlas Theater.

Met dank aan de leuke Atlasdames. Komt dat zien!