Meneer Meertens vertelt over de bus

Niet alleen zijn archief blijkt indrukwekkend. Van hetzelfde kaliber zijn de dikke mappen vol historische foto’s, die een breed beeld geven van pakweg de afgelopen 80 jaar. Die kennis van de plaatselijke historie bestaat niet alleen op papier. Ook het geheugen van de 72-jarige Emmenaar is een rijke bron vol verhalen en anekdotes. Kortom, Geert Meertens ten voeten uit!

'In de jaren vlak na de oorlog werden in Emmen de rails van de aloude stoomtram uit het wegdek verwijderd. Ik heb nog vage beelden in m'n hoofd, daterend uit eind 1947. Met mij op de arm ontwijkt mijn moeder obstakels in de opengebroken Hoofdstraat. Een nieuw tijdperk begon, waarbij de tram het loodje legde en massaal werd vervangen door de bus. Als kind maakten die EDS bussen (Eerste Drentse Stoomtramweg Maatschappij) met die imposante neus echt indruk op me. Samen met mijn ouders nam ik dan ook graag een kijkje op het toenmalige busstation, ingeklemd tussen de Boslaan en de Stationsstraat'.

'Vlak voor de fusie in 1963 tussen de EDS en de DABO (samen verder als DVM) maakte ik als tiener voor mijn studie aan de tuinbouwschool in Paterswolde, twee jaar lang dagelijks gebruik van de busverbinding Emmen-Assen. 's Morgens om half zes stapte ik in en exact een uur later was ik in Assen. Daarbij stopte de bus nog in vrijwel alle dorpjes, zoals Noordbarge, Erm, Noord-Sleen, Sleen, 't Haantje, Klijndijk, Odoorn en Odoornerveen. Voordat Assen in beeld kwam, volgden er nog wel een stuk of acht. Om dat traject in exact een uur te realiseren, moest de chauffeur met 110 kilometer per uur stevig op het gas trappen.

Het retourtje kostte destijds 1,28 gulden. Vervolgens was er in Assen een wachttijd van een kwartiertje voordat ik kon doorreizen richting Groningen. Na een tweetal haltes stapte ik vervolgens rond half acht uit in De Punt en vandaar liep ik langs vliegveld Eelde te voet de 4 kilometer naar Paterswolde. Meestal was ik nog als eerste op school. Na afloop van de lessen om kwart over drie, kwam ik 's middags grotendeels via dezelfde route rond etenstijd weer thuis'.

'Ondanks de vele reisuren kijk ik met genoegen terug op het openbaar vervoer in die tijd. De bussen reden steevast op tijd. En mocht er al vertraging optreden, dan wachtte de aansluitende bus gewoon enkele minuten op de verlate reizigers. Via het gaspedaal werd de verloren tijd aansluitend zonder problemen weer ingehaald.

Uitvallen van bussen door sneeuw of ijzel? Zeker niet! De bus reed gewoon altijd. Zoals in de winter van 1962-1963 die bijkans een half jaar duurde. In april lagen er nog sneeuwduinen op het Rolderveld'.