Deroepert
Door Henk Folkerts

Verbroedering

Ik weet niet of u hem uiteindelijk hebt gezien, maar die bloedrode maan liet verleden week knap lang op zich wachten. Nadat er bij ons op het veld op de camping al vele mensen teleurgesteld waren afgedropen, stond die uiteindelijk dan toch te shinen aan de hemel.

'Een niet te missen evenement', zo was de maansverduistering aangekondigd maar mij viel het tegen.

Mijn vrouw was enthousiaster. Ze had haar fototoestel met statief van huis meegenomen en had het toestel om half 10 al geheel ingesteld. Om de vijf minuten stond ze op en speurde ze de hemel af naar de maan. En terwijl we zo aan het wachten en het langer en langer duurde kwamen er op Facebook allerlei grappen langs, een werkelijk bloedrode bol, een groen maan, een reep mars, de zangeres Maan met een rode achtergrond en een collega van me meende zelfs een UFO te zien.

Het leek wel of iedereen en alles met de maan bezig was, terwijl we die anders toch gewoon negeren of hoogstens terloops opmerken dat hij vol is. Gelukkig kon ons overbuur jongetje hem uiteindelijk aanwijzen, anders hadden we waarschijnlijk nog staan zoeken.

Dat de maan ons dit keer zo verbond dat was voor mij de verrassing en vond ik nog het leukst van het hele gebeuren. Sportprestaties kunnen ook zo verbroederen, denk maar aan het feestje van FC Emmen op het Raadhuisplein. Maar ook verdriet, muziek en een gemeenschappelijke vijand werken eensgezindheid en verbroedering in de hand. Eerlijk gezegd ben ik daar zelf erg gevoelig voor.

Volkskrant columnist Nadia Ezzeroli twitterde maanden geleden: 'Verbroedering emotioneert omdat de overgrote meerderheid van Nederland er potverdomme naar snakt'.

Dat klopt en is een hoop gevende gedachte.