Deroepert
Door Henk Folkerts

De hulpverlening

Voor mijn werk geef ik o.a. een cursus over getraumatiseerde kinderen. In Nederland hebben we veel van dergelijke kinderen, alhoewel dat wel een beetje afhankelijk is van hoe je een trauma definieert.

Dit zijn Nederlandse kinderen maar ook veel kinderen die hier naar toe zijn gevlucht en bijvoorbeeld afkomstig zijn uit oorlogsgebieden.

In Amerika was president Trump van plan om kinderen die over de grens met Mexico kwamen te scheiden van hun ouders. Nou hoef je geen enkel verstand te hebben van trauma’s om te begrijpen hoe traumatiserend dit voor kinderen en voor hun ouders is.

We weten allemaal dat Trump een enorme eigendunk heeft en het principe hanteert dat als je niet voor hem bent, je tegen hem bent. Alles voor het eigen gewin, niets en niemand ontziend. Daarmee verdeelt hij zijn eigen landgenoten in voor en tegenstanders. Iets wat hem uiteindelijk overigens zal isoleren. Sinds verleden week is hij gelukkig teruggekomen op dit besluit en zet hij nu het hele gezin vast. Vanuit het kind gesproken is dit een hele verbetering, maar het blijft weerzinwekkend.

In Nederland lopen de jeugdhulpverleners zich de benen uit het lijf en proberen ze juist het verschil te maken voor de kinderen. Hier spelen echter weer andere zaken. De hoge registratie druk, de wirwar aan regel en wetgeving, etc.

Van de week stond in deze krant dat het rommelt in De Toegang in Emmen. Immers, de ombudsman heeft zich zeer kritisch uitgelaten over de gang van zaken binnen De Toegang. Medewerkers hebben hun vertrouwen in de directeur opgezegd. In de hulpverlening moet er dan echt wel wat aan de hand zijn, want hulpverleners zijn altijd op zoek naar oplossingen. De tijd zal leren of het de volwassenen en de kinderen die via De Toegang hulp nodig hebben ten goede komt.

Laten we het hopen. Iedereen verdient namelijk de best mogelijke hulp als het nodig is. In Amerika, in Mexico, maar ook in Emmen.