Music In Da House
Door Koos Heeres

My Baby speelt Retropop plat

Aan de Grote Rietplas in Emmen vond zaterdag de vijftiende editie van Retropop plaats. Er waren optredens van vijftien bands. Hoogtepunten waren de optredens van The Waterboys en My Baby. Laatstgenoemde band speelde de Futurestage helemaal plat.

Op papier leek het programma van de vijftiende editie van het Emmer festival wat minder aantrekkelijk. Geen namen als OMD, ABC en Simple Minds, die de afgelopen jaren fantastische optredens gaven aan de Grote Rietplas. Uiteindelijk viel er genoeg te genieten, met verrassende concerten van bands waarvan ik het niet had verwacht, zoals van The Waterboys.

Het programma werd geopend door The Charlies op de Nederpopstage en HEAVN op de Futurestage. The Charlies, met de bekende Emmer sportpresentator Leo Oldenburger in de gelederen, had Retropop uitgekozen voor een reunieoptreden. De groep was begin jaren negentig wereldberoemd in Emmen. Later verhuisden de bandleden naar Utrecht. In 1993 verscheen het eerste en enige album 'Popkiss'. Daniel Lohues was ook een tijdje lid van de band, maar hij dook zaterdag niet op aan de Grote Rietplas.

HEAVN opende het programma op de Futurestage, waar relatief nieuwe bands de ruimte krijgen. De Brabantse band werd bekend door het nummer 'Finding Out More', dat was te horen in een tv-commercial van BMW. Het tweetal Marijn van der Meer en Jorrit Kleijnen liet een goede indruk achter in Emmen. Vervolgens besteeg Blof het hoofdpodium. De Zeeuwse band speelde al hun hits. Heel degelijk allemaal, maar soms ook wel een beetje saai.

Sven Hammond

Dan was het optreden van Sven Hammond op de Futurestage een stuk spannender. De band onder leiding van Sven Figee maakt swingende rhythm & blues, soul- en jazzmuziek. De band was eerder te zien in De Wereld Draait Door en op het North Sea Jazz Festival. In het optreden op de Futurestage zat veel vaart. De tent was dan ook bomvol. Tegelijkertijd speelde Powerplay op de Nederpopstage. De Amsterdamse band met frontman Jan van der Meij had in het voorjaar van 1982 de grootste successen met de single 'Make It Alone' en het album 'Avanti'.

De zonnige muziek van Kid Creole & The Cocouts paste prima bij het mooie weer. De Amerikaanse band rond zanger, leider en oprichter August Darnell speelde alle hits, zoals 'Stool Pigeon', 'Annie, I'm Not Your Daddy' en 'I'm A Wonderful Thing, Baby'. De inmiddels 65-jarige Darnell, die ooit zijn maatschappelijke carriere begon als leraar Engels, zweepte het publiek flink op. Hij had drie knappe dames meegenomen, de huidige coconuts. Een van hen blijkt zelfs Nederlands te zijn. Zij zong speciaal voor het Emmer publiek het liedje 'My Boy Lollypop', oorspronkelijk van Millie Small uit 1964. Jammer dat tijdens het laatste deel van het optreden een groot deel van het publiek wegliep.

Ten Sharp begon maar meteen met hun grootste hit 'You' (1991). De band van frontman Marcel Kapteijn heeft mij destijds nooit zo kunnen bekoren, maar op de Nederpopstage verraste Ten Sharp met enkele covers van onder andere 'Old Town' van Phil Lynott en twee songs van Electric Light Orchestra, namelijk 'Livin' Thing' en 'Mr. Blue Sky'. De groep had de setlist dus helemaal aangepast aan Retropop. 'Het nu volgende nummer is heel wel erg retro', zei Kapteijn telkens. Het publiek vond het prachtig.

Causes

Op het Futurestage speelde Causes. Deze indieband uit Utrecht wordt geleid door de Britse zanger Rupert Blackman. De groep scoorde in de herfst van 2014 de grootste hit tot nu toe, 'Teach me how to dance with you'. Dit nummer haalde vorig jaar zelfs de Top 2000. Uiteraard ontbrak de hit niet tijdens het optreden, dat wel een beetje statisch was. Causes moet het niet hebben van een spetterende podiumpresentatie. De liedjes moeten het duidelijk doen. Meer inhoud dan vorm, dus.

Rond half zeven besteeg Golden Earring het podium. Twee jaar geleden was de legendarische Haagse band ook op Retropop te zien. Het was zaterdag wel een zeer routineus optreden. De grootste hits zoals 'When The Lady Smiles', 'Twilight Zone', The Devil Made Me Do It' werden wel zeer plichtmatig afgewerkt door Barry Hay en zijn mannen. Het concert was dan ook minder goed dan in 2014. Cesar Zuidewijk demonstreerde zaterdag wel dat hij nog steeds tot de beste drummers van de wereld behoort.

My Baby

Frank Boeijen, twee jaar geleden ook op Retropop, stelde het Emmer publiek niet teleur. Na een nummer snelde ik naar de Futurestage waar My Baby optrad. Al tijden gonst de naam in de media. Zo staat My Baby bekend als de grootste onbekende band van Nederland, omdat hun muziek nooit op de radio te horen is. De Nederlands/Nieuw-Zeelandse band, opgericht in Amsterdam, zou een van de grootste sensaties van de laatste jaren zijn. Vaak moet je dat met een flinke korrel zout nemen, dat heb ik al zo vaak gehoord over een bepaalde band.

Maar in het geval van My Baby is dat wel gerechtvaardigd. In hun biografie staat dat de band een mix brengt van blues, country en funk. Op de Futurestage bleek dat hun muziek vooral heel erg dansbaar en energiek is, met zangeres Cato van Dijck als een grote blikvanger. Zij weet wel hoe je het publiek flink moet opzwepen. En dat enthousiasme wist ze perfect over te brengen op het publiek. In hun muziek klinken zelfs echoes door van Engelse 'punkfunkbands' als A Certain Ratio en Shriekback. Wie My Baby niet heeft gezien op Retropop, heeft zaterdag echt iets gemist. Trouwens, de band was een paar geleden nog te zien in grandcafe Rue de la Gare in Emmen.

The Waterboys

Vervolgens verraste The Waterboys met een sterk optreden. Het begon met een van hun beste nummers, 'A Girl Called Johnnny', dat in 1983 een bescheiden hit in Nederland was. Uiteraard speelde de Schotse formatie rond zanger Mike Scott hun bekendste hit 'The Whole Of The Moon', net als 'Medicine Bow' te vinden op hun beste album 'This Is The Sea' uit 1985. Ik heb deze plaat onlangs nog eens weer beluisterd en dan blijkt maar weer eens hoe goed dit album is. Wat wel jammer is dat The Waterboys daarna de muzikale koers 360 graden omgooide. Geen new wave/rock meer, maar folk, zoals is te horen op 'Fisherman's Blues' (1988). Toen ben ik een beetje afgehaakt. In Emmen bleek dat The Waterboys toch een groot aantal sterke nummers heeft gemaakt.

Rowwen Heze speelde als laatste band op de Nederpopstage. De band uit het Limburgse America is al bijna dertig jaar een vaste waarde in het muziekcircuit. Zelf heb ik er niet zoveel mee, maar een nummer als 'Bestel Mar' doet het nog altijd goed bij het grote publiek. Jammer dat sommige bezoekers menen dat ze bier niet op moeten drinken, maar ermee moeten gooien. Een rare, irritante gewoonte, die ooit bij concerten van Normaal is begonnen.

Daarom maar snel de Nederpopstage verlaten om op de Futurestage het optreden van Kovacs te zien. De Limburgse Sharon Kovacs bracht in augustus 2014 haar eerste single uit. 'My Love'. Haar optreden op Retropop was een beetje saai. Een groter contrast met het voorgaande energieke optreden van My Baby was eigenlijk niet denkbaar. Kovacs wordt gezien als een van de grote beloften in de Nederlandse popmuziek, maar zaterdag werd die stelling voor mij in elk geval niet bevestigd. Maar goed, dat is natuurlijk ook een kwestie van smaak.

Europe

Europe sloot de vijftiende editie van Retropop af. De Zweedse hardrockband speelde hits als 'Carrie' en 'Rock The Night', Zanger Joey Tempest liet in Emmen zien nog steeds een echt podiumbeest te zijn. 'Alles goed in Emmen?', vroeg hij aan het publiek, dat uitzinnig reageerde. Uiteraard werd het concert besloten met de grootste hit uit 1986, The Final Countdown'. En daarmee werd Retropop 2016 waardig afgesloten.