Rob Stoker schrijft boek over dochter: 'Kim was een stoer wijffie'

Emmen - Hoe pik je je leven weer op nadat je dochter op gruwelijke wijze om het leven is gebracht? Vader Rob omschrijft in zijn boek ‘30 Messteken’ wat hij doorstond sinds de dood van de in 2013 vermoorde Kim Stoker.

In februari 2013 maakte de toen 22-jarige Arjan de G. een einde aan het leven van zijn 24-jarige vriendin Kim Stoker. In haar appartement aan de Meerstraat in Emmen stak hij haar tientallen malen met een keukenmes. Na de rechtszaken tegen De G. zocht Rob Stoker een uitlaatklep voor de door hem ervaren woede, frustratie en verwarring. Hij zette zijn emoties, ervaringen en gedachten op papier.

In het boekwerk doet hij verslag van de impact van haar dood, zijn frustraties over de rechtsgang en de omgang met het verlies.

Waarom een boek? ‘Veel mensen vragen me dat. Iedereen denkt dat ik het boek geschreven heb als een vorm van verwerking. Maar dat was niet de aanleiding. Ik startte met schrijven na het hoger beroep tegen Arjan de G.. De gehele rechtsgang tegen die gast kan ik alleen maar als bizar en extreem omschrijven. Mijn hoofd zat zo vol, het moest er uit.’

Wat was er zo bizar en extreem? ‘Tijdens de duur van het justitiële onderzoek raakte ik hoe langer, hoe meer gefrustreerd. Ik ben het met zoveel dingen niet eens geweest. Tijdens de eerste rechtszaak in Assen werd gesteld dat hij PDD-NOS had en dus verminderd ontoerekeningsvatbaar was. Toen kreeg hij 9 jaar opgelegd. Hij ging vervolgens in hoger beroep, wat niet goed uitpakte voor hem. Toen werd het 12 jaar. Want toen moest hij zich laten onderzoeken in het Pieter Baancentrum. Die stelde dat er helemaal niets met hem aan de hand was. Was hij er bijna met 9 jaar op basis van een slecht vooronderzoek van af gekomen. Vervolgens beweerde hij dat hij zich van het neersteken van Kim niets meer kon herinneren. Dissociatieve amnesie, heet dat. Tijdens drie politieverhoren kon hij haarfijn uitleggen wat er was gebeurd, maar tijdens de zitting was hij opeens alles kwijt. Een verkapte vorm van zwijgrecht vond ik het. Er werd meer over hem gesproken als een cliënt in een ziekenhuis, dan als een verdachte in een rechtszaal. Bij de uitspraak dacht ik: het is je mooi gelukt om de kluit te bedonderen. Ik ontplofte toen de zijn advocaat onterecht beweerde dat Kim al maanden een nieuwe relatie zou hebben. Sterk staaltje blame the victim vond ik het. Het was bijna alsof ze haar dood aan zichzelf te danken had.’

Het boek bevat dus een kritische kijk op de zaak? ‘Belangrijkste doel voor mij is om een maatschappelijke discussie op gang te brengen met het boek. In Nederland kom je op vrije voeten na het uitzitten van twee derde van een gevangenisstraf van meer dan een jaar. Dus deze gast staat in 2021 weer op straat. Hoog tijd voor een nieuwe kijk op strafeisen, vind ik. Als je iemand op je 24e om het leven brengt en je loopt op je 31e alweer vrij rond, dan klopt er in mijn ogen iets niet.’

Was het moeilijk om het verhaal op te schrijven? ‘Ja, alles komt weer voorbij. Het is een rauw verteld verhaal, waarbij ik mezelf helemaal bloot geef. Alles komt voorbij. Ik begin het boek bij de avond van haar dood. Ik herinner me nog mannen in witte pakken rond de flat van Kim. De rillingen liepen over mijn rug bij dat beeld. Je ziet het wel eens op tv. Maar nu staan ze er vanwege Kim. Een volgend moment sta ik met een uitvaartverzorger een graf uit te kiezen. Liever in de schaduw of toch bij een bloemenperk. Welke grafsteen en welk lettertype? Dat allemaal vier dagen na haar dood. Allemaal zaken waar je helemaal niet bezig mee wilt zijn. Voor het boek heb ik zelfs het sectierapport gelezen. Aanvankelijk wist ik niet of ik sterk genoeg was om dat te doen. Maar ik vond het noodzakelijk voor het verhaal. Ik wil een zo compleet mogelijk beeld neerzetten, zodat de lezer doordrongen raakt van de schok die wij hebben moeten doorstaan.’

Hoe zag je leven er uit na de dood van Kim? ‘In de zomer van 2013 ben ik gestopt met mijn werk als docent op het Esdal College. Het schoolgebouw staat schuin tegen over het Scheper Ziekenhuis. Elke dag zoeft er wel een ambulance met loeiende sirene voorbij. Leerlingen reageren daar wel eens op met een opmerking in de trant van: er is er vast weer eentje dood. Normaal kan ik prima tegen dat soort geintjes. Maar toen werd het me te veel. Ik ben gek met kinderen en dol op lesgeven. Maar het ging niet meer. Na 2 jaar in de ziektewet, kreeg ik ontslag. Dat is nou eenmaal wettelijk zo bepaald. Als muzikant speelde ik graag in kroegjes met bandjes. Ook daar ben ik mee gestopt. Soms kwamen mensen lallend het café binnen, totdat ze mij zagen. Dan wisten ze even niet waar ze moeten kijken. Sindsdien ben ik een soort huisman geworden. Ik heb nog overwogen om Emmen te verlaten en ergens anders te gaan wonen. Maar door de vele begripvolle en hartverwarmende reacties vanuit mijn omgeving heb ik daar maar van afgezien.’

Welk effect had de dood van Kim op jullie gezin? ‘Mijn twee andere kinderen Els en Bas vechten zich elk op een eigen manier terug. Maar mijn vrouw en ik zijn inmiddels gescheiden. Het is bekend dat zestig procent van de huwelijken het niet redt na zo’n ingrijpende gebeurtenis. Helaas gold dat ook voor ons. Ik trok me steeds meer terug. Ik raakte geobsedeerd door nieuws over vergelijkbare zaken zoals die van Kim. Ik miste geen krantenartikel of tv-uitzending. Van elk geval wou ik het fijne weten. Het deed me denken aan de vader van Marianne Vaatstra. Die wou ook alles weten, tot de laatste geuite woorden van zijn dochter. Op gegeven moment raakten mijn vrouw en ik steeds verder van elkaar verwijderd. Totdat je het punt hebt bereikt dat je volledig uit elkaar bent gegroeid.’

Hoe sta je er nu voor? ‘Wel, ik ben blij dat het boek klaar is. Alles wat er over gezegd kan worden staat op die pagina’s. Ik heb er meer afstand van kunnen nemen. Ik heb het gevoel dat ik iets kunnen afsluiten. Ik hoop dat veel mensen het boek willen lezen. Ik weet dat het geen vrolijk boekje voor op vakantie is. Maar voor mij zou het een teken zijn dat mensen geïnteresseerd zijn in het verhaal van Kim. Verder probeer ik weer een beetje gang in mijn leven te krijgen. Ik ben in de weer met een paar bandjes. Ook geef ik thuis muziekles.’

Hoe ga je met het verlies om? ‘Als ik aan haar terugdenk, dan herinner ik me vooral de lol die we samen hadden. Als we samen waren, dan viel er altijd wat te lachen. Kim was een heel stoer wijffie, bijzonder eigengereid, maar kwetsbaar. Ze voer haar eigen koers. Toen ze na de havo biologie wou studeren, bleek ze het verkeerde pakket te hebben. Nou, dat deed ze die havo in sprintvariant toch nog mooi een keertje over? Vervolgens behaalde ze een tweede diploma met de juiste vakken. Zo wil ik het en zo ga ik het doen. Zo’n typ was ze. En daar herken ik mezelf ook in. Ze deed alles op haar eigen manier. Op een avond kwam ze bij me langs en speelde het stuk Comptine d'un Autre Eté zo voor de vuist weg. Ze vond het mooi, maar had geen les gehad. Kim had net zolang geoefend tot ze het stuk onder de knie had. Dat nummer hebben we ook gedraaid op haar begrafenis.’

Het boek ’30 Messteken’ van Rob Stoker is vanaf morgen verkrijgbaar in de boekhandel. Op zaterdag 16 april houdt Rob een signeersessie bij de Read Shop Vermeer in de Noorderstraat.