Column Henk Folkerts | Black Friday

Onze televisie is nu een jaar of acht oud. Oud genoeg om na te mogen denken over een nieuwe, had ik mezelf bedacht. Daar had ik ook allerlei goede redenen voor. De televisie is wel heel veel aan het updaten. Een paar keer per dag is heel normaal.

In ons geval hebben we dan een paar keer per dag domweg geen beeld. Voor een televisie is dat vrij essentieel. En de televisie stoort soms zo erg dat ik af en toe even aan de kabeltjes moet trekken, want anders is er niet naar te kijken.

Nu moet u weten dat ik me in die grote televisiewinkels vaak loop te vergapen aan al dat moois wat daar is opgesteld. Hoe groter en platter, hoe mooier het allemaal wordt. Ik voel me daar als een kind in een snoepwinkel. Die tv’s laten zulke mooie, kleurrijke beelden zien dat ze veel mooier zijn dan de werkelijkheid ooit kan zijn. Ik zeg het maar eerlijk, ik word daar ongelofelijk hebberig van.

Ik ging ook nog kijken in een andere zaak. Daar had ik mijn vorige televisie gekocht. Sterker nog, ik werd geholpen door de man bij wie ik destijds mijn huidige televisie had gekocht. Deze verkoper had ook de tv bij ons thuis geïnstalleerd. Hij wist het nog.

Hij vroeg me waarom ik eigenlijk een nieuwe tv wilde. Ik vertelde hem dat het apparaat wel heel veel aan het updaten is en veel storingen heeft. „Die updates kun je aanpassen in je instellingen en dat slechte beeld is een kwestie van een ander kabeltje.” Ik voelde al wat nattigheid, maar maakte nog de opmerking dat de beeldkwaliteit van de televisie die ik voor ogen had mij wat tegenviel. „Ga ik er eigenlijk wel op vooruit?”, vroeg ik nog. De man zei: „Nee, met een nieuwe ga je er niet op vooruit.”

Teleurgesteld en aangeslagen, maar ook enigszins opgelucht en opnieuw blij met mijn huidige televisie, verliet ik het pand.

Had ik me toch bijna laten verleiden door het Black Friday virus.