Column Eric van Oosterhout | Bovenaan het lijstje

We raken er een beetje aan gewend. Elk jaar verschijnt de ‘Atlas’ voor gemeenten. En elk jaar gaat dat gepaard met droevige berichten over Emmen dat onderaan de ranglijst bungelt. Je zou haast medelijden krijgen met de inwoners.

Amsterdam staat bovenaan. Daar kom ik ook wel eens. Al is het maar omdat een van de dochters er woont. Geen kwaad woord over onze hoofdstad (wel over die poenerige voetbalclub met dat sfeerloze stadion). Amsterdam kent een mooie historische binnenstad, er zijn veel musea, en het wemelt er van de chique restaurants. Amsterdam kent straatarme wijken. Maar dat wordt opgekrikt door Oud-Zuid en de grachtengordel.

De vraag is of wij daar in Emmen zo jaloers op zijn. Ik zeg het in de krant. Als we vrienden over hebben van elders, zeggen ze: ‘kerel, wat woon je hier mooi’. De hond van de Amsterdamse dochter rent van vreugde een marathon door de grote tuin. Voor ons huis betaal je in Amsterdam al gauw een miljoen meer.

De vraag is waar het echt om gaat in het leven. Ik denk om te beginnen ‘veiligheid’. Op het lijstje van de veiligste grote gemeenten in Nederland, staat Emmen in de top 3. Daarnaast vinden veel mensen een schone en groene leefomgeving heel belangrijk. In de gemeente is het schoon op straat. En we worden omringd door prachtige natuur: Bargerveen, Emmerdennen, Noordbargerbos, Valtherbos, enzovoort.

Ook in de lijstjes van meest gelukkige mensen staan we bovenaan. Dat komt omdat we hier nog omzien naar elkaar. ‘Naoberschap’ wordt in de gemeente Emmen nog met hoofdletters geschreven. Als ik in Amsterdam loop, heb ik nog steeds de neiging om iedereen op straat even te groeten. Maar de meeste mensen lopen met het hoofd omlaag of hebben een koptelefoon op. In elk dorp in Emmen kan ik om de tien meter wel een praatje maken. En niet alleen omdat ik de burgemeester ben.

Een mooi voorbeeld van naoberschap zagen we onlangs na een brand in een huis vlakbij het station. Ik ken de bewoners. Zij hebben het leuke ‘stenenwinkeltje’ in het Oude Centrum. Dat mocht ik een jaar geleden openen. Haar oude vader was er nog bij. Op de dag van zijn begrafenis vliegt het huis in de fik. Twee keer heel beroerd.

De reacties van de omgeving zijn hartverwarmend. Meteen krijgen ze van alle kanten steun. Er wordt kleding aangeboden. De opvang in hotel Ten Cate is heel fijn. Er wordt binnen enkele dagen vervangende woonruimte geregeld. En veel mensen vragen waar ze mee kunnen helpen. Ik hoor het haar zeggen: ‘natuurlijk, het is allemaal heel naar. Maar dit helpt enorm’. Dat is naoberschap. Dat is Emmen. Bovenaan de lijstjes van gemeenten waar we omzien naar elkaar.