Column Henk Folkerts | Opdringerig

Voor het terras van café De Brasserie zat de afgelopen maanden een man die je in één minuut kan bewijzen dat Jezus bestaat. Dat hij dat kan is knap, maar wellicht nog knapper was dat hij daar ging zitten. Knap is overigens niet het goede woord, eerder knap irritant. Hij zat daar op een stoel, naast zijn fiets, pontificaal voor het terras, muziek aan en met die dus nogal opvallende boodschap.

Ik zag hem maar weinig gesprekken voeren en eerlijk gezegd ben ik zelf ook niet die uitdaging aangegaan. Ik kijk wel uit! Die aandacht gunde ik hem niet. Als iemand zo overtuigd is van zijn geloof en van zichzelf, heb ik bij zo iemand niets te zoeken. Je moet het tenslotte eens zijn om met elkaar te kunnen discussiëren.

Ondanks dat hij altijd in zijn eentje was, vond ik hem en zijn boodschap erg opdringerig. Dat gaat zover dat ik soms plaatsvervangende schaamte voelde als ik mensen de weg wees en ik ze langs hem heen moest sturen. Tegelijkertijd vond ik de aanblik nogal triest en sneu.

Ik heb een tijd in New York gewoond. Een stad vol contrasten en verschillende culturen. Maar niemand die met zijn ogen knipperde als Elvis langsliep of als je een astronaut tegen het lijf liep. In Emmen zie je dat allemaal niet, hooguit een paar vreemd uitgedoste mensen tijdens een vrijgezellenfeest. Uiteindelijk moet iedereen dat allemaal zelf weten. In dit geval is het anders. Deze man wil je overtuigen, zijn gelijk halen. Hij dringt zich op.

Ik vraag me af of hij een vergunning nodig heeft om daar te mogen zitten. Ik vraag me ook af of iemand met een tegengestelde mening dan ook een vergunning zou krijgen zodat die persoon naast hem kan zitten. Dat zou mooi zijn, dan kunnen ze elkaar lekker overtuigen.

In het Rensenpark is enige tijd geleden een boeddhabeeld weggehaald, omdat het de mensen afschrok. Vreemd dat diezelfde mensen dit schijnbaar prima vinden.