Meneer Meertens vertelt | Henk Meertens’ passie

Niet alleen zijn archief blijkt indrukwekkend. Van hetzelfde kaliber zijn de dikke mappen vol historische foto’s, die een breed beeld geven van pakweg de afgelopen 80 jaar. Die kennis van de plaatselijke historie bestaat niet alleen op papier. Ook het geheugen van de 75-jarige Emmenaar is een rijke bron vol verhalen en anekdotes. Kortom, Geert Meertens ten voeten uit!

,,Naast een volledige baan bij de PTT, was mijn vader - Henk Meertens - actief als sportredacteur bij het dagblad Ons Noorden. Een rooms-katholiek georiënteerde middagkrant die zich richtte op Groningen, Friesland en Drenthe. Ook in Emmen waren de abonnees van deze krant hoofdzakelijk van katholieken huize. De eerste editie verscheen in 1913 en al in 1964 viel definitief het doek. Mede als gevolg van te weinig abonnees bleek het blad onrendabel. Behalve in Groningen had de krant in Emmen achtereenvolgens redactiekantoren aan de Weerdingerstraat, de Boslaan en de Varenkamp.

Notitieblok

Hoewel zelf niet katholiek, werkte mijn oude heer met passie mee aan de vulling van de sportkaternen van Ons Noorden. Zelf sportte hij trouwens ook en als lid van E&O onderscheidde hij zich als kogelstoter en speerwerper, terwijl hij ook goed uit de voeten kon op de loopnummers.

Hoogtepunten waren de jaarlijkse atletiekshows in Paterswolde. Soms met de pet op van zowel krantenman als tijdopnemer. Destijds ging ik wel eens met hem mee en beiden vermaakten we ons daar prima. Verder meldde pa zich jaarlijks met pen en notitieblok bij de speedwayraces in Veenoord, die veel publiek trokken. Een andere bekende sportieve Emmenaar die hij op menig sportevenement ontmoette was Ad van Zweeden, die zijn sporen heeft verdiend als onder andere atleet, handballer en sportleraar op scholen in Emmen.

Bakbeest

Ik zie mijn vader nog zitten achter zijn Remington schrijfmachine. Een waar bakbeest waarop hij wedstrijdverslagen maakte. Op zondag verzamelde hij uitslagen en maakte de standen op. Aangezien we thuis destijds nog geen telefoon hadden, liep hij meerdere keren op zo’n dag naar de familie Joosten aan de overzijde van de Minister Kanstraat, waar hij mocht bellen. Ook zat hij in de weekenden soms alleen op het redactiekantoor om zijn bijdragen vóór de deadline te realiseren. Tegen een vergoeding verschenen zijn sportbijdragen af en toe ook in een aantal grote landelijke bladen. Hij bracht zijn stukjes dan als zogeheten treinbrief naar het Emmer treinstation waar deze keurig werd afgestempeld, waarna de conducteur garant stond voor het verdere transport.

Suske en Wiske

In de tijd dat de redactie van Ons Noorden aan de Varenkamp gevestigd was, ging ik geregeld met mijn vader mee. Ongeveer aan de overzijde van het woonwagenkamp, huisde de reactie daar onderin een flat. Ik herinner me nog goed dat ik daar als snotneus de tijd doodde met het lezen van de Suske en Wiske strips in de ingebonden jaargangen die daar lagen.”