Column Eric van Oosterhout | Leve Schoonebeek

Schoonebeek is een van die dorpen in de gemeente Emmen waar heel wat gebeurt. Veel verenigingen, actieve inwoners en allerlei evenementen. Bovendien zou het dorp hoge ogen scoren in de wedstrijd 'mooiste dorpskrant van Nederland'.

De ‘Jaknikker’ is een maandelijks tijdschrift dat gratis wordt bezorgd in Schoonebeek en directe omgeving. Het is als een echt tijdschrift prachtig vormgegeven. Belangrijker is dat er veel lezenswaardigs in staat: interviews, nieuws van de Vereniging Dorpsbelangen, ondernemers aan het woord , een rubriek over Drents, de activiteitenkalender en ga zo maar door. Het geeft een mooi beeld van wat er zoal speelt in dit mooie dorp.

Het augustusnummer is een heus themanummer. Er worden de nodige bladzijden besteed aan de Boortorenwandeltocht. Die staat dit jaar voor de 64e keer op de agenda. Er zijn jaarlijks zo’n 1500 tot 2000 deelnemers. Zij lopen afstanden van 5 tot 40 kilometer. De bevlogen voorzitter Linda Diepenveen vertelt in een leuk artikel ‘dat het een enorm karwei’ is. Dat komt ook omdat er allerlei afstanden kunnen worden gelopen via verschillende routes.

Mijn vrouw en ik zijn al een paar keer gevraagd om mee te lopen. Vaak paste het niet in volle vakantie-agenda’s. Maar dit jaar is het gelukt. We schrijven ons vooraf in op een site, die niet onderdoet voor een site van een professionele marathon. Voor zes euro krijg je een goed verzorgde wandeltocht, en dan ook nog een medaille. Met een hoogtestage in de Kitzbühler Alpen zijn we goed getraind. In Schoonebeek is het wel wat vlakker. 

Op een wat miezerige zaterdagochtend melden we ons in het prachtige multifunctioneel centrum. Daar zijn al heel wat vrijwilligers druk doende met het uitgeven van de startbewijzen. Meneer Corona heeft ervoor gezorgd dat we op verschillende tijden moeten starten. Dat is wat minder gezellig, maar wel zo veilig.

Na een fotomoment - er volgen er meer - , gaan we vrolijk op pad. ,,Wie binn’ nie van suuker”, zei mijn Zwolse moeder dan. We lopen een prachtige route van 10 kilometer om het dorp. Eerst in noordelijke richting, en dan met een lusje richting de grens. Zo kom je ook nog eens op verrassende plekjes, waar je anders nooit zo gauw zou komen. Onderweg is er een kopje koffie bij de leuke fietscrossclub. Op de grens beklimmen we de luchtwachttoren, een overblijfsel uit de Koude Oorlog.

Na dik twee uur komen we bij de finishplaats. Op een van de leuke terrasjes is het altijd goed toeven. Met een bedankje aan de vele vrijwilligers (nooit vergeten), slaan we nog wat boodschappen in. Dat doen we vaker in Schoonebeek, zoals in meer dorpen. Goed parkeren, een prima supermarkt en allerlei mooie speciaalzaken bij de hand. Babbeltje hier, babbeltje daar. Mijn echtgenote is dat wel gewend en boodschapt heel wat bij elkaar.

Op de terugreis kopen we weer eens zo’n heerlijk ijsje bij De IJsfabriek. Moe maar voldaan ploffen we neer op ons eigen terras in Weerdinge. ,,Als we in Schoonebeek waren gaan wonen, hadden we ons ook wel vermaakt”, zeggen we tegen elkaar.