Emmen in Gedichten | Nooit horen fluiten

Het Gemeentegedicht is deze week geschreven door Bertus Beltman.

We wisten niet dat er een nestje zat 

en dat de merel stil had zitten broeden, 

maar later ook haar kale jong moest voeden, 

terwijl ze waakte voor de wrede kat. 

 

Het vogeljong deed vreselijk zijn best. 

Een verenkleed gaf hem twee mooie vleugels. 

Het zocht het luchtruim, vrij en zonder teugels, 

waarom heeft toen een ruit zijn vlucht verpest? 

 

Het riep ons met een harde bons naar buiten 

en lag toen zonder leven op de grond. 

Wat pluizig dons; nooit horen wij zijn fluiten. 

 

De ouders hippen wat verbijsterd rond. 

Proberen zo hun diep verdriet te uiten. 

Zijn moeder nog met wormen die ze vond.