Meneer Meertens vertelt | Blauw en snertkleurig groen

Niet alleen zijn archief blijkt indrukwekkend. Van hetzelfde kaliber zijn de dikke mappen vol historische foto’s, die een breed beeld geven van pakweg de afgelopen 80 jaar.

Die kennis van de plaatselijke historie bestaat niet alleen op papier. Ook het geheugen van de 74-jarige Emmenaar is een rijke bron vol verhalen en anekdotes. Kortom, Geert Meertens ten voeten uit!

,,Tegenwoordig worden de zijkanten van de straat met enige regelmaat gereinigd door zo’n luidruchtige, met stalen borstels uitgeruste schraapmachine van Area. In mijn jeugd gebeurde dat ook al, maar wel op handkracht en zonder die herrie. Bewapend met een bakfiets, bezems en een grote schep, verwijderden werknemers van de Gemeentelijke Reinigingsdienst handmatig straatvuil. Diezelfde dienst kwam trouwens ook wekelijks langs om de zogeheten asemmers te legen. Hoewel ook enig ander huishoudelijk restafval, bevatten de metalen grijze emmers toch hoofdzakelijk de restanten van kolen- en turfkachels, die in elk huis aanwezig waren. Ik weet nog dat ik als kind met spanning stond te kijken als de grote stortbak van zo’n vuilniswagen af en toe omhoog werd gehesen, om de vuilmassa naar voren te laten vallen en zo aan de achterzijde weer ruimte vrij te maken voor nieuwe aanvoer.

Waarschijnlijk ben ik één van de weinige Emmenaren die nog steeds in het bezit is van twee van die oude asemmers. Aangezien ik mijn woning nog steeds verwarm met kolen, vul ik ze regelmatig. Als deze voldoende is afgekoeld, gooi ik de as over in de grijze kliko. Bij het legen daarvan stuift het dan ook nog net zo als ruim zestig jaar geleden. Wat me ook altijd is bijgebleven zijn die aparte kleuren waarin de vuilniswagens destijds waren gespoten: deels donkerblauw, deels snertkleurig groen.

Zoals gemeld was er in verhouding beduidend minder huishoudelijk afval dan tegenwoordig. De vele verpakkingen zoals we die tegenwoordig kennen, waren er niet. Als ik bijvoorbeeld een brood kocht bij Bakkerij ten Napel in de Hoofdstraat, nam ik die gewoon onverpakt in de hand mee. Groenafval? We hadden de schillenboer en de rest werd gecomposteerd. Toen we in de tachtiger jaren de groene container kregen aangereikt, heb ik meteen teruggebracht naar de Reinigingsdienst. Het advies om de container maar beter te houden, aangezien ik er toch voor zou moeten betalen, heb ik in de wind geslagen. Dat composteren ging en gaat namelijk perfect.

Een andere activiteit van de Gemeentelijke Reinigingsdienst was het leegslurpen van rioolputten door tankwagens met een grote, wendbare slurf. Om van de ene put naar te andere te rijden, maakte de chauffeur gebruik van een extra stuur aan de buitenkant van de cabine.

Tot begin tachtiger jaren kwam het gemeentelijke vuil terecht op de bekende stortplaats in Emmerschans. De alsmaar groeiende berg was voor mijn vader aanleiding tot de uitspraak dat de gemeente waarschijnlijk het plan had opgevat de Hondsrug verder uit te breiden.”