Meneer Meertens vertelt | Luidruchtig handjeklap

Niet alleen zijn archief blijkt indrukwekkend. Van hetzelfde kaliber zijn de dikke mappen vol historische foto’s, die een breed beeld geven van pakweg de afgelopen 80 jaar.

Die kennis van de plaatselijke historie bestaat niet alleen op papier. Ook het geheugen van de 74-jarige Emmenaar is een rijke bron vol verhalen en anekdotes. Kortom, Geert Meertens ten voeten uit!

,,De wekelijkse Emmer vrijdagmarkt dateert uit de vroege jaren dertig van de vorige eeuw. Terwijl we tegenwoordig te maken hebben met een uitgebreide warenmarkt, was het in die beginjaren vooral een veemarkt. Boeren en handelaren troffen elkaar wekelijks op het marktplein voor de aan- en verkoop van met name varkens en schapen. Behalve vee omvatte het aanbod ook boerenbenodigdheden als gereedschappen, klompen, bezems, rollen gaas en aanverwante producten. Vlakbij lagen de eierhal en de paardenmarkt. De animo voor de paardenhandel nam na de Tweede Wereldoorlog sterk af en deze markt verdween tenslotte geheel.

Bij de veehandel was een belangrijke rol weggelegd voor de plaatselijke horeca. In nabijgelegen cafés, zoals Groothuis, Kroeze en Meertens, werd vaak de ‘laatste klap’ gegeven op de verkoop. Onder het genot van de nodige borrels overigens. Het laatstgenoemde café was van mijn opa en ik herinner me nog het luidruchtige handjeklap, dat mij als kind soms zelfs een beetje beangstigde.

Bosje mimosa

Al vrij vroeg nam de omvang van de markt toe. Tegelijk met de groei aan branches, breidde ook het aantal kramen zich uit tot in de Hoofdstraat, waar het autoverkeer zich tijdens de marktdag nog tussen het publiek door wurmde. Ter hoogte van kledingzaak Herman Jansen stond een bloemenkraam en ik hoor de uitbater nog luidkeels roepen: ‘Vijf stuiver voor een bosje mimosa’.

In zuidelijke richting reikte de markt tot pakweg het postkantoor. Ook het gebied voorbij de toenmalige Oudheidkamer richting voormalige school 1, werd het werkterrein van de marktmeester.

Beeldbepalend was de tot in de vijftiger jaren jaren dienstdoende eierhal. Deze stond vlak bij het huidige Wapen van Emmen, op het huidige tracé van de Hondsrugweg. De hal bestond uit een tweetal tegenover elkaar staande, grote overkappingen, met daartussen een smalle open ruimte.

Tin Pan Alley

Daar boden boeren- en kippenhouders destijds hun eieren in grote rieten manden te koop aan. Na afloop van de handel was het een aangenaam vermaak elkaar te bekogelen met achtergebleven, niet voor de verkoop geschikte eieren. Ook schiet me de naam van ene mevrouw Gerrits te binnen, die echt áltijd bij de eierhal aanwezig was. Ik weet nog dat haar afbeelding ook op pakjes roomboter van de Emco stond, de voormalige zuivelfabriek van Noordbarge. Bij de aanleg van de Hondsrugweg in de jaren zestig, legde de hal het loodje. Misschien aardig te vertellen dat de roemruchte koffiebar Tin Pan Alley kort daarna is opgebouwd uit het sloopmateriaal van de eierhal.”