Column Eric van Oosterhout | Voor een prikkie

Ik ben mooi op tijd. Het nieuwe test- en vaccinatiecentrum in Emmen verdient een bezoekje. Op het plein staan al heel wat auto’s. Een al wat oude Opel manoeuvreert moeizaam op een iets te klein parkeerplekje. De bestuurder is al op leeftijd en heeft het er moeilijk mee.

Iets verderop is een zee aan ruimte. Maar hij kiest ervoor om vooral niet te ver te hoeven lopen. Had mijn vader ook kunnen doen, om vervolgens heel moeizaam langs een portier te kruipen dat niet verder open kan.

Binnen is het haast gezellig. Ik word welkom geheten door een leuke jongedame. Ze draagt een iets te grote gele jas van een beveiligingsbedrijf. Het blijkt één van de Transavia-stewardessen te zijn, die hier aan het werk is als gastvrouw. Ik zag het ook in de teststraat in Assen: allerlei jongelui die door de coronacrisis moeten veranderen van werk. Daar sprak ik een piloot in opleiding. Hier een jonge vrouw die normaal in een smal gangpad demonstreert hoe een zwemvest werkt.

Een oude mevrouw zit op een stoel te wachten op haar dochter. Ze komt uit Klazienaveen, maar is haar paspoort vergeten: ,,Mien dochter zei, laat tasje maar thuus”. Toch wat gespannen kijkt ze steeds of dochter er al weer aankomt.

Ondertussen druppelt het ene na het andere oudje binnen. De tachtigplussers behoren tot de uitverkorenen. De meeste worden begeleid door een jonger iemand. Een mevrouw merkt tot haar schrik dat ze een mondkapje is vergeten: ,,Ik was ja maand’n niet buut’n”. Gelukkig hebben ze hier dozen vol. ,,Dat kost dan tien euro”, zeg ik. Maar ze heeft het grapje door. Een vrolijke oude meneer bestelt bij de burgemeester ‘een borrel’. We hebben helaas geen schenkvergunning.

Met wethouder Wanders en mijn onvermoeibare coronamedewerker Harm Lassche krijgen we een rondleiding. Het ziet er piekfijn uit. In de rechterhal is er de teststraat. Op dit moment krijgen de meeste mensen snel een test en een uitslag.

In de vaccinatiestraat zijn nog maar 5 van de 16 loketten open. Het wachten is op meer vaccins. Mooi hoe de medewerkers iedereen op hun gemak stellen. Na een korte medische check, is het prikken zo gebeurd. Op deze leeftijd ziet bijna niemand op tegen een ‘prikkie in de arm’.

Een vrouw die toch al tegen de negentig loopt, gaat even zitten. ,,Ik ben wat achter de poest.” Haar werkster is mee, want de kinderen wonen over ver. Ze vertelt dat het lang geleden is dat ze buiten is geweest. Ze is maar wat blij dat ze nu eindelijk gevaccineerd wordt, ‘dan wordt het straks misschien weer een beetje normaal’. Ik wens haar veel geluk. Als ik wegloop, hoor ik haar zeggen, ‘dat was de burgemeester toch, ik zag het niet zo goed, met dat kappie’.

De GGD verdient een groot compliment door in korte tijd zo’n mooie prikstraat te regelen. Laat u testen bij klachten. En haal die prik als u aan de beurt bent. Zodat ook onze oude inwoners straks weer vrolijk naar buiten kunnen.