Column Eric van Oosterhout | Jong

De wintertijd gaat in. Het zijn van die dagen waarop je je niet meer zo jong voelt. Niet omdat ik daar neerslachtig van word, of zoiets. In het algemeen ben ik altijd wel vrolijk. En ik laat me al helemaal niet uit het veld slaan door de komst van de herfst of de winter.

Nee, de wintertijd betekent het verzetten van vele klokjes. Waarom gaat dat niet vanzelf, zoals bij je telefoon? Of waarom zit er op zo’n klokje niet een ‘wintertijd-knopje’? Een horloge met wijzers krijg ik nog wel in de achteruit. Maar hoe krijg je in hemelsnaam de klokjes op de oven en zo een uur achteruit? De gebruiksaanwijzing lijkt zichzelf altijd te verstoppen als je hem nodig hebt. Dus dat wordt weer een tijdje pieren. De jeugd heeft dat zo voor elkaar.

Nu is daarmee niet gezegd dat jongeren daar als vanzelf vrolijk van worden. De meeste verzetten apparaten op de automatische piloot. Zo’n tien procent heeft wel wat anders aan de kop. Zorgen, verdriet, depressies. Of nog erger: zelfmoordplannen. Het jeugdig leven in Nederland lijkt zo’n paradijsje. Dat is het ook voor de meerderheid. Maar niet voor iedereen.

Gelukkig hebben we in Nederland de nodige voorzieningen voor jongeren met wie het niet zo goed gaat. Ik krijg een persoonlijke uitnodiging van zo’n instelling: ‘Mirre’. Ik fietste er regelmatig langs op de oude weg van Weerdinge naar Valthe. Eerlijk gezegd vroeg ik me al vaak af wat dat voor instelling is. Ze blijken jongeren op te vangen die op de een of andere manier in hun leven zijn vastgelopen. Gedurende maanden wonen ze er ook. Een van de manieren om de jongeren letterlijk weer aan de praat te krijgen, is het maken van een film: ‘het geeft ze een doel, een manier om zichzelf te uiten, sociaal bezig te zijn en samen te werken’. Ik word uitgenodigd om in de bioscoop de resultaten te zien. Dat doe ik samen met de begeleiders, familie en vrienden.

We zien een indrukwekkende reeks korte films. De thema’s zijn indringend. Maar ik kan me goed voorstellen dat het maken bijdraagt aan herstel.

Twee dagen later ben ik zelf hoofdrolspeler in een wel vrolijke film. We maken opnames voor ‘Bedtimestories’. In dit programma van ZO!34 en RTV Drenthe lezen bekende Emmenaren ‘een verhaaltje voor het slapen gaan’. In de studio staan acht bedden, waarin uitgenodigde jonge kinderen in pyjama liggen te luisteren.

Ze komen enthousiast binnen en vertellen van alles (’burgemeester, weet u hoeveel poezen ik heb’). Daarna liggen ze heerlijk te luisteren naar spannende verhalen over enge heksen en jongetjes die met een toverdrank een nare grootmoeder veranderen. Voorlezen is niet alleen leuk, maar heel belangrijk. Ik zei al eens: ‘op niet voorlezen van je kinderen, zou een taakstraf mogen staan’.

Hopelijk blijven de kinderen, die zo lekker lagen te luisteren, gezond. En mocht er toch iets gebeuren in hun leven waardoor het minder gaat, zijn er in ieder geval mooie mensen in vakkundige instellingen die hen kunnen helpen.