Column Eric van Oosterhout | Op de vlucht

Het is zo’n stukje in de krant waar je vanzelf blij van wordt. Het gaat over de top 10 van de gelukkigste landen. Nederland staat van alle landen met gemak in de top 10. Als je aan Nederlanders vraagt welk cijfer ze hun leven op dit moment geven, dan komen ze gemiddeld op een 7,4.

Ze (we) scoren hoog op de hoeveelheid vrienden en familie, waarvan we steun krijgen. We wonen in een van de minst corrupte landen van de wereld. En onze levensverwachting behoort tot de hoogste van de wereld. Als we opnieuw op de wereld zouden komen, zouden veel mensen meteen weer voor Nederland kiezen. Kortom, we mopperen wel heel wat af. Maar als puntje bij paaltje komt, hebben we het nog niet zo beroerd.

Dat kunnen heel veel andere mensen niet zeggen. In de top 10 van de ‘ongelukkigste landen’ zien we bijvoorbeeld Afghanistan, Jemen en Rwanda. Het zijn landen die al ‘negatieve reisadviezen’ hadden, voordat we ooit gehoord hadden van corona. Er is oorlog, honger, armoe. Vaak tegelijk. De wereld is nog nooit zo welvarend geweest. Maar nog nooit waren er zoveel mensen op de vlucht. De Verenigde Naties spreekt over meer dan 70 miljoen mensen die gedwongen op de vlucht zijn. Dat zijn mensen die vluchten voor oorlog, geweld en vervolging. De helft van de vluchtelingen bestaat uit kinderen onder de 18 jaar. En nog een laatste indrukwekkend getal: bijna 140.000 kinderen zijn alleen op de vlucht.

Ergens in ons achterhoofd weten we dit eigenlijk ook wel. De stukken staan geregeld in elke krant. De beelden verschijnen op het journaal, zeker als het echt mis gaat. We kennen allemaal nog de foto van het drie jaar oude Syrische jongetje Aylan, dat op zijn buik op het strand ligt. Op de vlucht verdronken. Alweer 5 jaar geleden. Hij was in 2015 een van de 2.500 mensen die op de Middellandse Zee zijn verdronken.

Het beeld van dat jongetje raken we niet meer kwijt. Het beeld van duizenden asielzoekers op een Grieks eiland ook niet. Na de brand in hun overvolle tentenkamp was er niets meer. Een Afghaanse vader wiegt op het zinderende Griekse asfalt zijn twee maanden oude baby: ,,Hij reageert niet, hij drinkt niet”.

Europa is al jaren verlamd in een heilloze discussie over de opvang van de meest kwetsbaren van de wereld. In Nederland komen ook christelijke regeringspartijen niet verder dan het toelaten van vijftig kinderen. Vijftig! Ze zouden bij ons in de tuin kunnen slapen. Op het leuke dorpsschooltje van Weerdinge zitten er een keer zoveel.

Natuurlijk, we kunnen niet elk probleem van de hele wereld oplossen. Ik snap de dilemma’s. En ik snap ook dat elke oplossingsrichting ook weer andere problemen met zich meebrengt. Maar niets doen is ook geen optie. Als Nederland vol zou zijn, hebben we ook geen plaats voor 150.000 nieuwe woningen, zoals de regering aankondigt. Gun de kinderen op Lesbos een beter plekje.

,,Deel je brood en het smaakt beter. Deel je geluk en het wordt groter”.