Meneer Meertens vertelt | Huilende kleuters

Niet alleen zijn archief blijkt indrukwekkend. Van hetzelfde kaliber zijn de dikke mappen vol historische foto’s, die een breed beeld geven van pakweg de afgelopen 80 jaar.

Die kennis van de plaatselijke historie bestaat niet alleen op papier. Ook het geheugen van de 73-jarige Emmenaar is een rijke bron vol verhalen en anekdotes. Kortom, Geert Meertens ten voeten uit!

,,Mijn woning staat aan de Vreding, op zichzelf niets mis mee. Toch vraag ik me af waarom de vroegere aanduiding van de straat - De Dresjes - ooit zo nodig moest verdwijnen. Behalve een woonadres was De Dresjes lang geleden ook de naam van mijn kleuterschool. Om precies te zijn, die stond op de hoek van de - toen nog niet bestaande - Hondsrugweg en het huidige gemeentehuis.

Tegenwoordig maakt de kleuterperiode in de vorm van groep 1 en 2 deel uit van de basisschool, maar in mijn tijd was het een op zichzelf staand gebouw, dat enkele honderden meters verwijderd stond van de lagere school. Wel gingen vrijwel alle kinderen op 6-jarige leeftijd naar de toenmalige school 1 aan het Kerkpad.

Eerste schooldag

Met mijn geheugen is niets mis. Zo herinner ik me uit de kinderwagen zelfs nog bepaalde details van de Hoofdstraat. Niet zo raar dus dat de dag waarop ik twee jaar later naar de kleuterschool mocht, me ook nog helder voor ogen staat. Op die eerste schooldag in de nazomer van 1950 werd er door vele nieuwbakken kleuters gehuild. Als eerste kind van ons gezin onderging ik het tijdelijk afscheid nemen van mijn moeder een stuk nuchterder, aangezien ik de school en de directe omgeving al vrij goed kende. Mijn eerste juf was Froukje Top. Een tweetal collega's van haar waren trouwens juf Lanting en juf Teekens.

Mini-toiletpotjes

Terugdenkend ervoer ik het houten, groen geschilderde gebouwtje best als indrukwekkend. Het was laag en had aan drie zijden ramen en een mastieken dak. Buiten was een mooie speelplaats en het geheel was omringd door veel groen. Waar ik me vooral over verwonderde waren de mini-toiletpotjes. Heb het ook als leuk ervaren dat er veel gezongen werd. Verder konden we ons creatief lekker uitleven met o.a. papieren propjes in diverse kleuren, die we met veel animo op een vel papier plakten. Niet minder leuk waren de zogeheten vlechtmatjes. Daarvan heb ik er nog eentje die ik nog steeds gebruik als boekenlegger. Hoe het schooltje 's winters verwarmd werd? Tja, ik vermoed middels een turfkachel. Op de vloer lag van dat gladde zeil, ook wel balatum genoemd.

Na schooltijd werd ik meestal opgehaald door mijn oma en ging het via De Dresjes naar het café van mijn grootouders. Dat was café Meertens, tegenwoordig is dat ‘t Wapen van Emmen. Later op de dag werd ik daar door één van mijn ouders opgepikt.”