Column Eric van Oosterhout | Feestjes

Als ik de Grote Kerk binnenkom, klinkt voor het eerst in maanden weer prachtige muziek. Het trio onder leiding van Jan Lenselink speelt de Bachpannen van het dak. Het lijkt haast weer normaal. Maar de uitgestelde uitreiking van de ‘lintjes’ moet wel onder corona-regels worden uitgevoerd.

In de nok van de kerk kijkt een duif het schouwspel aan. Zo nu en dan fladdert hij wat in het rond. Ik heb het niet zo op dit soort vogels. De beheerders ook niet. Zij vegen moeizaam het ene na het andere poepje op.

Bij mijn welkomstwoord vertel ik het verhaal van de kraai in de sporthal. Ik was gemeentesecretaris in Veendam, toen de sporthalbeheerder op vrijdagmiddag bij me kwam. Nou hadden we ook wat! In de nok van de sporthal zat een kraai. Dat was op zich niet zo’n ramp, maar die nacht zouden er zo’n 200 kinderen overnachten na een zwemtoernooi. Wat zou er gebeuren als midden in de nacht de kraai zou gaan rondvliegen in een donkere sporthal. Ik zag de paniek al voor me. Mijn antwoord was even simpel als doeltreffend: jij kent vast wel iemand met een jachtgeweer. ,,Jawel, maar we hebben contact gehad met de provincie en daar moet je eerst een aanvraag voor indienen.” Ik zeg tegen mijn gewaardeerde collega dat het belangrijk is dat je sommige zaken niet moet vragen. Hij geeft me een knipoog. De kinderen hadden een rustige nacht…

Gelukkig houdt de duif in de kerk zich rustig. We beleven een prachtige bijeenkomst voor de negen mensen die een lintje ontvangen. Het zijn stuk voor stuk mensen die van grote waarde zijn voor de Emmer gemeenschap. Voor de verandering spelden de partners en een enkele keer de dochter de onderscheidingen op. Zo voldoen we aan de corona-richtlijnen.

Dat doen de scholen ook bij de diploma-uitreikingen. Omdat het zo’n bijzonder jaar is, word ik van meer kanten gevraagd om bij de uitreiking aanwezig te zijn. Voor het Hondsrug College maak ik een filmpje, dat vertoond wordt voorafgaand aan de uitreiking. Terra Emmen heeft allemaal tenten op de parkeerplaats gezet: een soort diploma-drive in. Ik mag de leerlingen feliciteren en ga geregeld op de foto voor de auto met diploma. Op De Atlas gaan de leerlingen in drie groepen achter elkaar de school in. Zo blijven we afstand houden. Ik was acht jaar de voorzitter van deze speciale scholengroep. De kinderen op deze school worden wel eens wat in de weg gezeten door hun eigen gedrag of een andere belemmering. In mijn toespraakjes zeg ik dat ik het daarom des te knapper vind dat ze hun diploma hebben gehaald. Want ze moesten ook nog eens zo’n drie maanden grotendeels vanuit huis werken.

De leerkrachten van De Atlas laten zien dat ze het maximale kunnen halen uit speciale kinderen; daar heb ik altijd veel bewondering voor. Volgende week nog één diplomafeestje: 500 leerlingen van het Drenthe College in het stadion. We mogen daar geloof ik niet juichen, maar ik zal het stiekem toch een beetje doen voor deze toppers.