Column Henk Folkerts | Nico, Tonie en Henk

Ik hoor het vaak: ,,Is het niet moeilijk om iedere week weer een onderwerp te hebben voor een column?". Zo ook deze week. Dit keer was de locatie het terras van de wok. Dit gesprek begon nog wel serieus, maar al na drie minuten zaten we in de afdeling ‘dom zeuren’.

Nico, Tonie en Henk hadden me herkend van de foto boven deze column. Toen ze me deze vraag stelden, antwoordde ik dat het eigenlijk wel meevalt, hoewel Emmen inderdaad geen wereldstad is en door corona alle activiteiten op de stadsvloer zijn komen te vervallen.

Handje helpen

Om me toch een handje te helpen, hadden ze binnen twee minuten vijf onderwerpen voor deze column bedacht. De een was nog grappiger dan de ander, maar geen van allen was bruikbaar zonder dat ik mijn ontslag zou krijgen van de hoofdredactie.

Het gebeurt dus vaker dat mensen me een handje willen helpen. Vaak willen ze dat ik over zaken schrijf die hun persoonlijk aangaan. Verkeer dat te hard rijdt bij hun in de straat of dat het een schande is dat de stadsboerderij aan de Nieuw Amsterdamsestraat daar mag komen. Zich niet realiserend dat ik soms stiekem ook te hard rijd in die buurt of juist wel blij ben met de komst van de stadsboerderij.Nico, Tonie en Henk bleven tussen de biertjes door doorgaan met het bedenken van onderwerpen.

Het gezelschap

Toen we naar huis gingen riep ik nog: ,,Kijk dinsdag maar in de krant’’. ,,Dan ben ik er niet’’, hoorde ik vanaf het terras. Even later liepen we echt naar huis en stelde één van hen het gezelschap nog even voor. ,,Nico, Tonie en Henk’’, riep hij ons na. En ineens had ik een column: Nico, Tonie en Henk.