Als een tekenbeet je complete leven verandert door de ziekte van Lyme: 'Ik ga nooit weer plassen in de bosjes'

Een tekenbeet kan je leven voorgoed veranderen. Ria Stalman uit Emmen kan erover meepraten. Zij raakte elf jaar geleden besmet met de ziekte van Lyme.

Even een plasje plegen in de bosjes. Dat doe je toch als je hoge nood hebt tijdens een wandeling? Maar had Ria Stalman (67) geweten welke gevolgen het zou hebben, dan had ze het nooit gedaan. ,,Dan had ik liever in mijn broek geplast. Ik had er werkelijk geen idee van dat er in maart al teken konden zijn. Ik dacht dat die dingen er alleen in de zomer waren. En het was destijds voor eind maart nog heel koud ook.’’

Ze zat met haar been tegen een tak aan en vanaf daar is waarschijnlijk een teek op haar gekropen. Pas twee dagen later had ze het door. ,,Mijn man zei: Wat heb je daar achter op je been? Het lijkt wel een splinter of zo.’ Hij haalde hem eruit, gewoon met zijn vingers. Pas met een loepje erbij zagen we dat het een beestje was. Net een klein spinnetje. Het was niet zo’n dikke, volgezogen teek zoals je wel op huisdieren ziet.’’

Het gebeurde elf jaar geleden in Zandpol, waar het echtpaar met een stacaravan op de camping stond. Ze woonden in Klazienaveen. Stalman, die met haar man een herenmodezaak runde in die plaats, ging na de tekenbeet voor de zekerheid naar de dokter. ,,Niet direct, omdat ik dacht dat je dan nog weinig kunt zien in het bloed. Er zat een paar weken tussen. De test wees uit dat ik Lyme had en ik kreeg twee keer veertien dagen antibiotica.’’

‘Als u door de antibiotica opknapt, is dat fijn. Zo niet, dan moet u ermee leren leven’

Ze voelde zich aanvankelijk best oké, maar dat veranderde een paar maanden later. Ze werd ziek. Zo ziek dat ze werd doorverwezen naar het ziekenhuis, voor een grondig onderzoek. Geen Lyme, constateerden ze daar. Wat het was waardoor ze zich zo belabberd voelde, wisten ze niet.

,,Toen ik zei dat ik het maar raar vond, omdat er eerder wél Lyme was geconstateerd, verwezen ze mij naar een gespecialiseerde arts in het ziekenhuis van Nijmegen. Daar bleek dat ik wel degelijk Lyme had. Ze zeiden: het enige wat we kunnen doen, is u twee maanden antibiotica geven. Als u opknapt, is het fijn en kunnen we het herhalen. Als dat niet zo is, dan moet u ermee leren leven.’’

Ze knapte niet op en moet er nu dus mee leven. Waar ze precies last van heeft? Dat is een hele lijst.

,,Ik ben doodmoe als ik ‘s ochtends uit bed kom. Het huishouden en de boodschappen doen kost me heel veel moeite. ‘s Middags lig ik dan een paar uur op bed te slapen. Tegen visite en drukte kan ik helemaal niet meer. Ik kan ook slecht tegen licht en loop in huis vaak met een zonnebril op. Focussen is moeilijk. Vroeger kon ik urenlang lezen, maar nu kan ik het soms helemaal niet, net zomin als tv kijken. En ik heb evenwichtsstoornissen. Als we fietsen, zit ik soms ineens naast de weg. En sinds drie jaar heb ik er ook nog migraine bij. Ik heb ook last van de spieren. De ene keer gaat lopen goed; de andere keer heb ik heel stramme benen.’’

‘Ik wil nog steeds van alles, maar mijn lichaam werkt niet meer mee’

Ze weet dat sommige slachtoffers in een rolstoel belanden en prijst zichzelf gelukkig dat dit haar bespaard is gebleven. ,,De afgelopen jaren zijn mijn klachten gelukkig niet erger geworden. Maar Lyme heeft wel een grote impact op mijn leven. Ik was echt een type van ‘hup, aanpakken, vlug’. En ik wil nog steeds van alles, maar mijn lichaam werkt niet meer mee. Er zijn tijden geweest dat ik niet mee kon helpen in de zaak en dat mijn man er alleen voor stond. Gelukkig woonde mijn schoonvader in de buurt en kon hij vaak inspringen.’’

Heel misschien gaat ze nog een alternatieve therapie proberen, zoals ze nu ook geregeld naar een paranormaal genezeres gaat. Maar ze is er nog niet over uit. ,,Ik heb al van alles geprobeerd. Ik ben ook in Duitsland geweest naar een Heilpraktiker. Maar ik kan niet tegen medicatie, dus dat is lastig.’’

Op haar manier toch zo veel mogelijk genieten van het pensioen. Dat is wat ze in ieder geval gaat doen. Stalman heeft nu een elektrisch rijwiel, wat het fietsen een stukje makkelijker maakt. ,,Maar ik ga nooit weer plassen in de bosjes. Ik ben echt bang geworden voor teken. Als ik kinderen op blote voeten door het gras en de bosjes zie lopen, denk ik: oe, doet dat toch niet. Maar ja, het is niet aan mij om me daar mee te bemoeien.’’