Column Henk Folkerts | Reset

Wij wonen in een klein driekamer stadsappartement. Gelukkig heb ik geen zorgen over mijn werk. Ik kan thuis gewoon door. Ik had alleen geen bureau. We hebben twee schragen geleend, een kastdeur uit de kast gehaald en hopla, een bureau.

Het oude werkritme van voor de uitbraak van het virus heb ik gewoon aangehouden. Ik geef zelfs mijn vrouw een zoen als ik de 3,5 meter naar ‘het kantoor’ loop om naar mijn werk te gaan. En op die kastdeur ben nu drie weken aan het werk. Kijken hoe we de voorlichting die we geven online kunnen gaan doen.

Samen redden wij ons prima en omdat nu al het leed overal op de wereld zo gevoeld wordt vind ik het juist fijn om in deze tijden veel samen te zijn. Dat deze situatie misschien nog maanden duurt, daar moet ik nog maar niet aan denken. Ik heb wel gemerkt hoe snel we ons aan kunnen passen en dat geeft hoop. Denk maar eens aan die 1,5 meter die we moeten aanhouden. Dat zit er al bijna ingebakken.

Ons werk als cultureel koster in de Grote Kerk ligt natuurlijk helemaal stil. In het begin hadden we het erg druk met afzeggingen en verplaatsingen van concerten, exposities, trouwerijen, etc. Nu is er voor ons nauwelijks iets te doen. Wel is de kerk ondertussen gesausd, is de vloer met een goede machine flink aangepakt en zijn alle 350 stoelen schoongemaakt. Wat dat betreft kunnen we straks schoon beginnen.

Als straks alles weer open mag kan de economische crisis die hierna volgt ervoor zorgen dat we de kijk op onze economie gaan resetten. Wat meer aandacht voor het kleine, het gewone en wat minder hoogmoed. Dat de wereld door zo'n vernietigend virus helemaal plat komt te liggen, maakt mij in ieder geval bescheiden.