Meneer Meertens vertelt: Ik was een lopend loketje

Niet alleen zijn archief blijkt indrukwekkend. Van hetzelfde kaliber zijn de dikke mappen vol historische foto’s, die een breed beeld geven van pakweg de afgelopen 80 jaar.

Die kennis van de plaatselijke historie bestaat niet alleen op papier. Ook het geheugen van de 73-jarige Emmenaar is een rijke bron vol verhalen en anekdotes. Kortom, Geert Meertens ten voeten uit!

,,Tijdens mijn werkzame leven heb ik vele jaren gewerkt als postbesteller. Ik bewaar er mooie herinneringen aan en dan met name aan de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw. Om het nog wat scherper te stellen, aan de periode vóór de grote automatisering bij de posterijen, die zo rond 1980 zijn beslag kreeg. Met die ingreep werd het beroep van postbode zo ongeveer compleet uitgehold. Samen met de invoering in 1973 van de groene brievenbussen, maakten de postcodes een definitief eind aan vele leuke sociale contacten. Die code werd leidend en de bij mij en mijn collega's breed aanwezige kennis van familie-, plaats- en straatnamen was in een klap zo goed als overbodig. We werden, zeg maar, onderdeel van een automaat. Ook het sorteren op het postkantoor werd ons uit handen genomen door een sorteermachine, die per uur feilloos 70.000 eenheden in het juiste 'vakje' wist te deponeren.

Met weemoed denk ik terug aan die eerste decennia na de oorlog. Keurig in uniform gestoken, met gepoetste zwarte schoenen en compleet met pet, was je het visitekaartje van de organisatie. Overigens bestond je takenpakket destijds uit veel meer dan enkel het bestellen van brieven, kaarten en pakketten. Desgewenst verzorgde ik op enkele adressen in het buitengebied ook de contante uitbetaling van de AOW. Andere optie was de aflevering van een cheque om het geld zelfstandig te gaan innen. Verder waren we gemachtigd om op het huisadres betalingen aan instanties en particulieren te verzorgen. En geen postzegels meer? We verkochten ze ter plekke.

Ter Meulen Post

Je zou mijn bezigheid in die jaren kunnen omschrijven als 'lopend loketje'. In het zogeheten bestellersboekje hielden we alles in de pen en later op het hoofdpostkantoor in de Emmer Hoofdstraat was collega Harm ten Berge de man die al die handelingen piekfijn administreerde. Later kregen we trouwens ook nog kwitanties mee om geld te innen voor bijvorbeeld boekenclubs en Ter Meulen Post, een 'papieren' voorloper van bol.com, Coolblue en andere online verkopers.

Geen wonder dus dat we veel Emmenaren persoonlijk kenden en er met menigeen vaak een sterke band ontstond. Met bijvoorbeeld de familie Nijhof, toen woonachtig op de hoek van de Dikbosstraat en de Dikbosdwarsstraat in Weerdinge. We stapten er steevast van de fiets om er heerlijke soep te eten. Zelfde laken een pak in de buurtschap Loeksham, waar het gezin Epping het vaste 'koffie met koekjes’ adres was.”