Hendrik Kuhl (92) uit Klazienaveen wil naar zijn vrouw, maar het verpleeghuis is op slot

Twee keer per dag ging Hendrik Kuhl (92) uit Klazienaveen op bezoek bij zijn dementerende echtgenote. Vanwege het coronavirus kan dat sinds kort niet meer. Haar verpleeghuis is dicht.

ls Marie Kuhl (88) praat, kunnen zelfs haar naaste familieleden er maar bar weinig van begrijpen. ,,Ze dementeert al een flinke periode. Maar gelukkig herkent ze me nog als ik eraan kom. Dan straalt ze helemaal en komt ze met open armen naar me toe’’, zegt haar man Hendrik (92).

Marie Kuhl woont sinds begin vorig jaar in verpleeghuis De Weegbree in Klazienaveen. Haar man verhuisde in augustus dat jaar naar een aanleunwoning daar vlak in de buurt. ,,Dan kon ik zo vaak naar haar toe als ik wilde. Wij blij, de kinderen blij, iedereen tevreden. Nooit gedacht dat er een tijd zou komen waarin ik niet meer bij haar op bezoek zou mogen komen.’’

‘Ik snap nog wat er aan de hand is, maar zij niet’

De negentiger is even stil. ,,Het is echt heel erg moeilijk, neemt u dat maar van mij aan. Ik heb er al heel wat traantjes om gelaten. Mijn vrouw en ik zijn na al die jaren nog altijd stapel op elkaar. Ze is vlak bij mij in de buurt, we hebben elkaar nodig en ik mag niet naar haar toe. Ik snap nog wat er aan de hand is, maar zij niet. En hoe lang gaat dit nog duren? Niemand die het weet.’’

Vooral de avonduren en de nachten zijn moeilijk voor Hendrik Kuhl. ,,Dan begin ik te piekeren. Afgelopen weekend wist ik me met mezelf geen raad meer. Sindsdien heb ik kalmeringstabletten. Die helpen wel, maar ook weer niet. Want je blijft er toch aan denken.’’

Hendrik Kuhl komt van oorsprong uit Barger-Compascuum, zijn vrouw uit Zwartemeer. Ze ontmoetten elkaar bij een dansclub. ,,Ze viel me meteen op, ze was een mooi meisje.’’ Ze kregen na enige tijd verkering, trouwden in 1950 en gingen in Barger-Compascuum wonen.

Samen het onderhoud op het katholieke kerkhof

Hendrik kwam uit een gezin met tien kinderen en belandde op zijn dertiende op de persmachine in het veen. Later ging hij net als zijn broer Rudolf aan de slag bij de AKU-fabriek in Emmer-Compascuum. De laatste 28 jaar van zijn loopbaan werkte hij voor dit concern in Emmen.

Het echtpaar Kuhl kreeg zeven kinderen, die allemaal nog in de gemeente Emmen wonen. Het wonen in Barger-Compascuum beviel goed. Hendrik zong 58 jaar in het kerkkoor, was bij flink wat verenigingen actief en samen met zijn vrouw onderhield hij jarenlang het katholieke kerkhof.

‘De laatste jaren steeds vreemder gedrag’

,,De laatste jaren waarin we samenwoonden waren moeilijk. Langzaam maar zeker ging mijn vrouw steeds vreemder gedrag vertonen. Dan moesten we er opeens middenin de nacht ons bed uit omdat de tafel gedekt moest worden. Of omdat ze naar haar moeder moest.’’

Op een gegeven moment kon het niet meer en verhuisde Marie Kuhl naar De Weegbree in Klazienaveen. ,,Dat vond ik heel moeilijk, maar mijn kinderen zeiden dat dit voor ons allebei het beste was. Ik bleef aanvankelijk in Barger-Compascuum, maar om dichterbij mijn vrouw te kunnen zijn, verhuisde ik in augustus vorig jaar ook naar Klazienaveen. Mijn kinderen hebben me geholpen dat ik op een goede plek terecht kwam.’’

‘Het persoonlijke contact, daar draait het allemaal om’

Dat Hendrik Kuhl meermaals per dag zijn vrouw kon bezoeken, vond hij geweldig. ,,Het persoonlijke contact, daar draait het allemaal om. Voor mij, maar ook voor haar. Bellen? Dat heeft in het stadium waarin zij verkeert helemaal geen zin meer.’’

Eind augustus is het stel zeventig jaar getrouwd. Een mijlpaal, die maar weinig mensen bereiken. ,,Maar daar kijk ik op dit moment nog niet naar uit. Wat ik nu wil, is dat mijn vrouw en ik elkaar zo snel mogelijk weer kunnen zien.’’