Meneer Meertens vertelt over een mysterieuze salonwagen

Emmen - Niet alleen zijn archief blijkt indrukwekkend. Van hetzelfde kaliber zijn de dikke mappen vol historische foto’s, die een breed beeld geven van pakweg de afgelopen 80 jaar.

Die kennis van de plaatselijke historie bestaat niet alleen op papier. Ook het geheugen van de 73-jarige Emmenaar is een rijke bron vol verhalen en anekdotes. Kortom, Geert Meertens ten voeten uit!

‘Geruchten zijn veelal moeilijk te ontzenuwen. De bron is bijna altijd onbekend, maar ze worden doorverteld, aangedikt en aan feiten heeft men vaak geen boodschap. Mooi voorbeeld is het gerucht over een salonwagen die tijdens de oorlog geparkeerd zou hebben gestaan op een - via een wissel bereikbaar - zijlijntje van de spoorweg Emmen - Weerdinge. Het bos ter plekke zou het mysterieuze treinstel aan het oog hebben onttrokken. Volgens het verhaal stond het ten dienste van generaal Christiansen, die in de regio de scepter zwaaide over de Duitse weermacht. Als de oorlog zou kantelen, zou de generaal zich middels de salonwagen uit de voeten kunnen maken.

In het verleden was het regelmatig onderwerp van gesprek. Met name ook mensen die bij het spoor werkten, vroegen mij meer dan eens waar een en nader zich zou hebben afgespeeld. Zelfs op de site van Historisch Emmen staat nu nog te lezen dat de salonwagen op het spoorlijntje klaar stond om de Duitse generaal zo nodig snel in oostelijk richting te evacueren. ‘Ook stond er een speciale salonwagen op een zijlijn van de spoorlijn naar Weerdinge voor hem klaar'. Aansluitend wordt de verwarring op de site nog groter. ‘Het rijtuig kon overigens niet in Emmen geplaatst worden, omdat de lijn in de oorlog was opgebroken en voor hergebruik was overgebracht naar Rusland', luidt de tekst van Historisch Emmen.

Heidegebied

En nu de feiten... een wissel was er inderdaad, maar die kwam er pas na de oorlog en bevond zich niet aan de oost- maar aan de westzijde van de spoorlijn. Maar dit pakweg vijftig meter lange zijlijntje - parallel lopend aam het ‘grote’ spoor - was er in de oorlog nog helemaal niet. Het bewuste spoortje werd na de oorlog aangelegd om de materialen aan te voeren voor een aldaar te bouwen transformatorhuisje. Ook het beweerde opbreken van het spoor is onjuist.

Kortom, dat verhaal over die mysterieuze salonwagen op dat zijspoor, aan het oog onttrokken door bosschages, is totaal uit de lucht gegrepen, puur een verzinsel. En dan nog even over die beweerde groene beschutting. Destijds was het gebied tussen de Weerdingerstraat en de Roswinkelerweg een heidegebied. Het huidige, uit Amerikaanse eiken bestaande, bos is pas na de oorlog aangeplant. Lezers die toch van het tegendeel overtuigd zijn, nodig ik graag uit met bewijzen te komen’.