Maak Het Mee
Door Burgemeester Eric van Oosterhout

Broodje wijkagent

De beelden van Duindorp komen me bekend voor. Nadat mijn collega Remkes aankondigde dat er geen vuren in de oudejaarsnacht mogen worden aangestoken, is het bal. De Duindorpers reageren met: ‘dat zullen we nog wel eens zien’.

Avonden lang is het rellen geblazen. Terwijl ik de beelden zie, ga ik in gedachten terug naar mijn jeugd, hooguit een paar kilometer verderop. Ook in de zestiger jaren was het geen feest in de kerstvakantie. Dat vonden we als jonge jongens niet zo erg. Tussen het voetballen door probeerden we na de kerst de kerstbomen te verzamelen (’bomen rausen’). Die werden vanaf de balkons naar beneden gegooid. Wij sleepten ze naar een kelderbox, om later op een grote stapel in de fik te worden gestoken. Het was oppassen geblazen voor andere jongens, die het op ‘onze bomen’ hadden gemunt. In de oudejaarsnacht kwamen we ook niet buiten. Of preciezer: dan mochten we niet de straat op (’veel te gevaarlijk jongen’). We hoorden de enorme knallen uit de aangrenzende Schilderswijk. ,,De politie heeft het er maar weer druk mee”, verzuchtte mijn vader hoofdschuddend.

Ook nu is de politie er maar weer druk mee. Het komt aan de orde tijdens mijn ‘broodje wijkagent’. Ik lunch met zo’n tien wijkagenten op het politiebureau. Natuurlijk spreek ik de politiechef vaak. En tijdens mijn bezoeken aan dorpen en wijken schuiven de wijkagenten vaak aan. Maar het is mooi om eens anderhalf uur rechtstreeks te horen waar ze allemaal tegenaan lopen.

En dat is niet niks. Ik wist het natuurlijk wel een beetje. Maar het politievak is de laatste jaren aanzienlijk zwaarder geworden. Ze vertellen openhartig over de toenemende werkdruk. In vijf jaar tijd is in Zuidoost-Drenthe het aantal agenten teruggelopen van 180 naar 150. En dat merk je. Het is vaak hollen en stilstaan. Dat is op zich nog niet zo erg. Agenten zien niet op tegen hard werken. Maar ze hebben vaak het vervelende gevoel op veel plekken net te weinig tijd te hebben. Zo vindt iedereen de zichtbaarheid in de wijk heel belangrijk. Maar door de druk op andere werkzaamheden schiet dat er nog wel eens bij in. Het is nog steeds dankbaar werk om na een inbraak inwoners weer wat op hun gemak te stellen. Dat gebeurt nog wel, maar het is steeds lastiger om daar de tijd voor te krijgen en te nemen. Ook de zwaarte van het werk neemt toe. Er komt een hard verhaal voorbij van een drugsverslaafd paar, waarvan de vrouw voor de zoveelste keer zwanger is. ‘Wat een ellende komt daar weer uit voort, om te beginnen voor een baby die verslaafd op de wereld komt’. Ook de zorg voor de jeugd, die steeds vaker en vroeger drinkt, komt voorbij. ,,Veel ouders lijken zich daar steeds minder druk om te maken,” zegt een oudere agent.

Als ik terug naar het gemeentehuis loop, bedenk ik hoeveel waardering we met elkaar moeten hebben voor deze ‘dienders’. In Duindorp, maar zeker ook in de gemeente Emmen. Laten we een beetje zuinig op ze zijn.