Deroepert
Door Henk Folkerts

Kop omhoog

Vanmorgen stond ik even op ons balkon. Het viel me op dat de meeste mensen die langs kwamen de kraag omhoog hadden, zich verstopten onder hun capuchon of paraplu. Iedereen had het gezicht naar beneden. Ieder voor zich het slechte weer trotserend.

Ik heb me echter bedacht dat het niet alleen de regen en de wind hoeft te zijn waarom de mensen zich verstoppen onder hun capuchons. Want nu mijn schoonvader kortgeleden is overleden, voel ik me van binnen net zo. Wat neerslachtig, grauw en mijn hoofd voelt grijs van binnen.

De reclames op de televisie gaan allemaal over de gezelligheid tijdens kerst en het daarbij horende familie- en saamhorigheidsgevoel. Precies die zaken die pijnlijk duidelijk maken hoezeer je iemand kunt missen.

We praten veel over mijn schoonvader. Over het onherroepelijke van het feit dat we niet meer naar hem toe kunnen. Iets wat je al jarenlang wist, maar evengoed lastig te accepteren is. We praten over de jeugd van mijn vrouw en haar herinneringen aan hem. Tegelijkertijd zijn we allebei toch ook wat stiller dan normaal en is ieder in zijn eigen gedachten verzonken.

Voor ons nog even geen kerstgevoel en geen kerstboom, wellicht wat later in december en anders volgend jaar.

Hoe verdrietig en naar het ook is, we zijn er voor elkaar. We verstoppen ons niet onder de capuchons, we houden het hoofd omhoog, luisteren naar elkaar en praten met elkaar. Tegelijkertijd weten we zeker dat we niet de enige zijn die het juist in deze periode lastig hebben.

Ik hoop voor iedereen dat de paraplu binnenkort ingeklapt kan worden en de capuchons kunnen worden afgezet.