Maak Het Mee
Door Burgemeester Eric van Oosterhout

Wandelvoetbal

Vorig jaar hadden de ‘Old Stars’ mij al gevraagd: doet u ook een keer mee? Aan mijn motivatie lag het niet: je kan mij ’s nachts wakker maken voor een potje voetbal. Al is het wandelvoetbal.

Maar Elsschot dichtte het al fraai: ‘Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren’. Overigens gaat dit bekende gedicht over de onmogelijkheid om je vrouw dood te slaan. Dat vind ik niet zo nodig. Ik heb het alleen over een volle agenda. Maar ineens valt er op donderdagmiddag een vergadering uit. Elk nadeel heeft zijn voordeel.

En zo wandel ik op een miezerige middag met een sporttas het stadion van FC Emmen binnen. Een carrière in het betaald voetbal is er nooit van gekomen. Maar het voelt nu toch een beetje zo. De meeste mannen zijn al binnen. Zij hebben tijd. We drinken eerst een kopje koffie. Op weg naar de kleedkamer krijg ik mijn sporttenue. Prachtig spul, in de officiële FC Emmen kleuren, inclusief logo.

Daar hebben we als Naoberschap United voor gezorgd. Dat is de stichting die met en door FC Emmen mooie dingen in de samenleving doet. Ik mag de voorzitter zijn van een enthousiast stel mensen dat door heeft dat FC Emmen ook de motor kan zijn in de samenleving. Tientallen bedrijven sponsoren ons. We maken de blindentribune, geven eenzame ouderen een mooie middag, organiseren boekprojecten en voetbaltoernooitjes op pleintjes, laten ex-gedetineerden klussen doen in het stadion, leren kinderen gezond ontbijten, en we geven verstandelijk beperkte jongeren een kans om echt te voetballen in de ‘Bijzondere Eredivisie’.

De gemiddelde leeftijd in de kleedkamer is, ondanks mijn aanwezigheid, ruim boven de zestig. Ik herken meteen de gebruikelijke mannenhumor, die er ook na al die jaren nog is. Amper na te vertellen, maar zo typerend voor kerels die even onder elkaar zijn en gewoon zin hebben in een potje voetbal.

We spelen op het hoofdveld. Ik ben geen fan van kunstgras, maar het maakt wel heel veel activiteiten mogelijk. De bal rolt perfect. Heerlijk om te merken dat je zo’n trap over veertig meter nog niet bent verleerd. Willy is de zeventig al gepasseerd; hij mag de warming-up verzorgen. Daarna doen we in wandeltempo wat oefeningen.

Voordat we partijtje gaan doen, krijg ik de regels nog eens uitgelegd: niet rennen, en de bal niet boven de heup. De partijen worden gekozen. Wandelvoetbal blijkt nog niet zo heel gemakkelijk. Een bal aannemen en passen wil nog wel. Maar wandelend vrijlopen vergt enige zelfbeheersing. Het is voetballen met de handrem erop. De lol is er niet minder om. Lachen om elkaar, applausje bij een mooie goal, hardop een verkeerde stand roepen bij een goal en net zo zeuren tegen de scheidsrechter als de echte jongens.

Onder de douche is het weer een ouderwets kabaal. Als we met een glimlach van oor tot oor terug naar het stadion lopen voor een laatste bakje koffie, voel ik mijn spieren goed. ‘Je wordt ouder, papa’. Over dik een jaar 60…