Heden & Verleden
Door Richard Zuiderveld

Leraren zijn slappelingen

Werken in het onderwijs is ontzettend leuk, maar zwaar. Je bent omringd door energieke kinderen, ontvangt commentaar van ouders en wordt achtervolgd door stapels papierwerk.

De onderwijscrisis maakt de sfeer in de docentenkamer er ook niet beter op. Terwijl we ons broodje eten, mopperen we over het lerarentekort, de lage salarissen en de vele burn-outs. Wanneer bijten we eens van ons af?

Morgen gaat het gebeuren! De vakbonden roepen al weken op tot actie. Juffen en meesters willen hun onvrede laten zien, maar toen minister van Onderwijs Arie Slob afgelopen vrijdag een zakje euro’s tevoorschijn toverde verdween de woede als sneeuw voor de zon. Gretig tekenden onze aanvoerders voor de centjes. Leraren hadden blufpoker gespeeld en gewonnen! De staking werd geschrapt. Toch?

Arie heeft het geld net iets te makkelijk opgehoest. Het is duidelijk een zoethoudertje. Echte problemen worden niet opgelost en salarissen gaan niet omhoog. Dit weet de minister ook, maar hij maakt misbruik van de zwakte van de leraar: we zijn de braafste kindjes van de klas.

Op het moment van schrijven lijkt er toch weer gestaakt te worden, maar de angel is eruit.

,,Jullie zijn ook nooit tevreden!”, zullen landgenoten woensdag roepen en met de staart tussen onze benen zullen we terug kruipen in de poppenhoek.

Dat deze staking bij voorbaat al een lachertje is maakt het extra triest. Leraren zullen op hun vrije woensdagmiddag koffie drinken en naar de begroting kijken. Enkelen gaan demonstreren of een boos bericht op Instagram of Facebook zetten. Goed van de fanatiekelingen, maar het zal geen indruk maken. De waarheid is hard: leraren zijn softies. We zijn te lief. We willen de vrede bewaren en we laten ons pesten. We worden vervloekt door ouders als hun kinderen thuis zitten en bespot wanneer we vakantie hebben. Zelfs politici zeggen dat onbevoegden ons werk wel kunnen overnemen. Het beetje aanzien dat we nog hebben wordt vertrapt, maar terugslaan doen we nooit.

Waarom gooien we de scholen niet een paar weken dicht? Waarom lopen we niet weg bij examens?

Boeren en bouwers sluiten wegen af, rammen deuren in, breken door hekken en dumpen grond. Zij kunnen terugkijken op 2019 en zeggen: ‘Wij hebben gevochten voor ons werk!’ Wij docenten zijn misschien wel medeverantwoordelijk voor de onderwijscrisis. Zijn we zachte heelmeesters die stinkende wonden hebben gemaakt?

Ik wel. Het is jaren geleden dat ik heb gestaakt. Ook woensdag ga ik niet omdat ik gasten krijg, niemand wil opzadelen met extra werk en leerlingen geen achterstand wil geven. Ik ben een zacht ei, maar daarvoor heb ik een afspraak bij de dokter. In plaats van staken zal ik om een ruggengraat vragen. Als alle docenten dat doen, kunnen we de volgende keer écht voor onze rechten strijden.