Deroepert
Door Henk Folkerts

Pijn

Verleden week lukte het me niet om mijn column op tijd bij de redactie in te leveren. Je bent een hele week bezig met het bedenken waar die over zou moeten gaan om vervolgens, een paar uur voor de deadline tot de conclusie te komen dat het niet gaat lukken.

De reden was dat ik pijn heb. Verleden week zo aanwezig dat al mijn energie, naar die pijn ging.

Maar echt pijn voelde ik pas toen ik las dat het monument achter de Grote Kerk in Emmen was beklad.

Die pijn ging dwars door mijn ziel en ging al snel over in kwaadheid. Ik heb dat altijd bij dit soort dommigheid en vernielzucht. Je probeert het te bevatten maar dat lukt niet. En dat is wellicht maar goed ook. Op het moment dat je on invoelbaar gedrag begrijpt is het niet meer on oninvoelbaaar en kun je het wellicht beredeneren en er begrip voor opbrengen.

De dader spuit niet alleen het oorlogsmonument onder, maar toont ook totaal geen begrip voor anderen. Voor de omgeving, voor hem of haar zelf en toont daarmee aan hoe ongelofelijk dom deze daad is.

Lang geleden woonde ik in Zwolle en werd daar de zoveel jarige bevrijding gevierd van de stad. Als antimilitarist vonden we de intocht van allerlei wapentuig maar niets. Daarom besloten we het gemeentehuis met een anti-militaire leus te versieren. Niet kwetsend, maar een overtuiging.

Ik werd betrapt en moest 1500 gulden betalen. Was dat terecht: jazeker. Zou ik dat op die manier weer doen: nee. Heb ik er spijt van: nee. Ik deed het uit overtuiging en het was een weloverwogen mening en daad.

Was het een ontzettende aanslag op mijn portemonnee: jazeker. Dus daar treffen waar het het meest wordt gevoeld: in de portemonnee.