Maak Het Mee
Door Burgemeester Eric van Oosterhout

Buurman en Buurman

De kinderen zijn de deur uit. Dat heeft soms een voordeel. Maar de nadelen zijn veel groter.

Zo kijken we nooit meer naar leuke jeugdprogramma’s. Een van de favorieten was ‘Buurman en Buurman’. Heel herkenbaar ook. Een klussende stuntelende buurman. En een leuke buurman, die er ook niks van kan. De ravage is binnen een paar minuten compleet.

We hebben altijd leuke buurmannen gehad, zij het niet altijd even handig. Geeft niet. Ook in Weerdinge hebben we geen klagen over het buurtje. Het is rustig, we overlopen elkaar niet en we hebben wel eens een burenfeestje. Zo drinken we op Burendag gezellig koffie bij de overburen. Er zijn lekkere zelfgebakken taarten. En we babbelen meteen weer gezellig weg.

Het is treffen met een leuk buurtje. Ook wij woonden wel eens in minder rustige buurten. Zo’n flat, waar een van de bewoners midden in de nacht heel hard aan het schreeuwen was dat ze nu toch echt bij hem weg ging. Wij zeiden dan klaarwakker zachtjes tegen elkaar: ‘Ga dan’. Maar daar deed ze dan wel een nachtje over.

Ook in Emmen is niet het altijd vrede tussen de buren. Op een avond ben ik met wethouder Kleine te gast bij de buurtbemiddelaars. Dat zijn zo’n 25 vrijwilligers die getraind zijn in het oplossen van burenconflicten. Daar blijken heel veel verschillende soorten van te bestaan. We horen over geluidsoverlast, spelende kinderen en de bekende blaffende honden. Vaak lopen conflicten al jaren. Het blijkt soms ingewikkeld elkaar aan te spreken. Zeker als het om verschillende culturen gaat.

De bemiddelaar kan door een van de partijen worden ingeschakeld. Hij (of zij) gaat eerst het verhaal van de ene kant horen en dan het verhaal van de buren. Daarna volgt er een bemiddelingsgesprek waarbij de buren vooral zelf moeten zoeken naar de oplossing. Die ligt vaak voor het grijpen. Zo kan die vervelende piano al een heel stuk minder vervelend klinken als je weet wanneer er op wordt geoefend (en bij voorkeur niet in de late avond). De buurtbemiddelaar is dus niet de rijdende rechter die een oordeel geeft. De buren moeten er zelf met een beetje hulp uit zien te komen. Ik ben onder de indruk van de kennis en het enthousiasme van de bemiddelaars.

Aan het eind van de week ben ik weer op een buurtfeestje, nu aan de andere kant van het dorp. De bewoners van de Dikbosstraat (de weg naar Valthe) vieren het 25-jarig bestaan van de buurtvereniging. Daarvoor wordt iedereen met de huifkar van huis gehaald. Op een veldje worden de vrijwilligers van het eerste uur in het zonnetje gezet. Daarna mag ik een groot schilderij onthullen dat is gemaakt door de kinderen van de buurt. We heffen het glas en de burgemeester zag dat het goed was.

Er is niet zo heel veel nodig voor een leuke buurt: mensen die een beetje luisteren, elkaar wat ruimte gunnen, helpen en respect hebben voor andermans leven. Heel belangrijk. Want het spreekwoord klopt: beter een goede buur…