Maak Het Mee
Door Burgemeester Eric van Oosterhout

Het Alzheimercafé

Toen ik een jaar of 10 was, behoorde Oom Jannes toch wel tot de favorieten. Hij was ook na de dood van zijn lieve vrouw een vrolijke man in het bejaardenhuis. Maar wel wat apart.

Zo vertelde mijn moeder dat oom Jannes de hele dag de Zwolse Courant las. Zittend aan tafel bladerde hij door de krant. Bij de laatste pagina aangekomen, ging hij weer naar de voorpagina. En dat de hele dag, volgens mijn moeder. Jongetjes van 10 smullen om zo’n verhaal. Later begreep ik dat het allemaal niet zo grappig was als ik dacht; “oom Jannes gaat achteruit”. Het werd allemaal nog zorgelijker toen oom Jannes het raam in het bejaardenhuis wagenwijd openzette en wel erg gul de duiven ging voeren. Binnen de kortste keren was de kamer vergeven van de vogels.

Ik vertel het verhaal bij de opening van het Alzheimercafé. De grote zaal van ‘De Holdert’ zit goed vol. Bij binnenkomst raak ik in gesprek met een oude mevrouw. Haar man zit naast haar; hij kijkt wat glazig naar de man die zo druk in gesprek is met zijn vrouw. ,,Hij krijgt niet veel meer mee,” zegt ze. Ze glimlacht wat geforceerd, maar in haar ogen zie ik het verdriet. Er volgt een droevig verhaal: nachtelijk dwalen, bij de buren naar het toilet willen, kinderen niet meer herkennen. Het dagverblijf bij De Hooimijt is een hele verlichting voor haar zware taak.

Het is een inkoppertje voor een inleiding over het belang van een Alzheimercafé. Alleen al in Emmen zijn er meer dan 2.000 mensen met deze beroerde ziekte. De verwachting is dat dit aantal in de komende jaren alleen maar zal toenemen.

Ik kom ze geregeld tegen. Bijvoorbeeld bij het 60-jarig huwelijk in het verpleeghuis. Altijd wat lastig: zo’n vrolijke bruidegom met een bloem in het knoopsgat. En een bruid die de hele tijd vraagt naar de bedoeling van het feest. En mij vijf keer vraagt of ik soms ook tot de familie behoor.

Voor al deze mensen kan een Alzheimercafé een uitkomst bieden. Op de derde dinsdag van de maand (19.30 uur in Holdert) wordt steeds een onderwerp behandeld dat hiermee samenhangt. Het is gratis en u krijgt er veel belangrijke informatie.

Op de eerste avond krijgen we een optreden van een zangeres die geregeld optreedt voor mensen met Alzheimer. Muziek blijkt voor Alzheimer-patiënten vaak een laatste draadje naar een ver verleden. Mensen herkennen de melodie, en met een simpel dansje is er weer contact. Het wordt een ontroerend concert. Ik zie een oude vrouw in een rolstoel intens genieten van een blijkbaar bekend operette-liedje.

Aan het eind van de avond krijg ik zoals zo vaak een bloemetje. Goed bedoeld, maar ruim betaald voor een burgemeesterpraatje uit het hart. Ik geef ze snel aan die lieve mevrouw op de eerste rij, waar ik de avond mee opende. Zij heeft een bloemetje harder nodig dan ik. Ze krijgt de tranen in de ogen en bedankt me hartelijk. Haar man kijkt haar aan, maar heeft geen idee van haar tranen.