Deroepert
Door Henk Folkerts

De kracht van stilte

Een tijd geleden was ik aanwezig bij een uitvaartdienst. De kerk zat goed vol en zag er door de vele bloemstukken op en rond de kist prachtig uit. De dienst begon met de vraag of iedereen die dat kon wilde gaan staan voor een moment van stilte.

De mensen stonden op en iedereen probeerde ontspannen te gaan staan, zette de benen goed neer en hield de adem in. Je hoorde de stilte invallen. Die opgebouwde spanning en de uiteindelijke stilte waren indrukwekkend en verbond iedereen die daar aanwezig was. Er ging zoveel kracht van uit dat je hoopt dat de nabestaanden dat moeten hebben gevoeld.

De kracht van stilte. In mijn werk maak ik er soms ook gebruik van. In een gesprek hoef je de stilte niet gelijk in te vullen. Je kunt hem ook gebruiken om datgene wat je zegt goed te laten binnen komen bij de ander. Of om daadwerkelijk goed te begrijpen wat de ander zegt. Maar ook domweg om even te zoeken naar je volgende woorden.

Dit zijn allemaal verstandelijke en bewuste handelingen. Ik gok er echter op dat de meesten van ons de stilte ook eng en spannend vinden. Ik wel in ieder geval. De stilte kan je overvallen en je confronteren met je eigen gedachten. Iets wat niet perse altijd prettig is.

Wat mij betreft is de stilte maar lastig om mee om te gaan. Het zal wel niet voor niets zijn dat we in het centrum wonen want daar is het vreemd genoeg, ook in het holst van de nacht, bijna nooit echt stil. Er is altijd wel ergens een sirene of een blaffende hond te horen, of zie je iemand die na het cafébezoek loopt te dolen. Het is 2 uur ‘s nachts, ik leg mijn hoofd diep in het kussen en zoek de stilte maar eens op.