Maak Het Mee
Door Burgemeester Eric van Oosterhout

Gevaarlijke natuur

Als je geregeld in het bos hardloopt, wil je nog wel eens struikelen. Ik kwam soms met een besmeurde hardloopbroek thuis. ,,Lekker gelopen, pap”, vroegen de meisjes dan. Nooit vragen ze of je lekker hebt gelopen, behalve als je onder de modder thuis komt. Maar meestal overleef je zo’n smak wel. Snel kijken of niemand het heeft gezien, en dan doorhollen.

Maar sinds kort hebben de Drentse bossen wel wat weg van de jungle in het Amazonegebied. Steve Irwin (’Look the amazing dangerous tiger’) zou ook achter in de Emmerdennen mooie plaatjes kunnen schieten. We waren al gewaarschuwd voor teken. Maar nu komt daar de ‘reuzenteek’ bij. Maar de superteek is nog klein bier vergeleken bij de eikenprocessierups. De gemeente Emmen telt 70.000 eiken, op elke boom zitten er een paar honderd, dus tel maar uit. Het schijnt dat kinderen al met mondkapjes rondfietsen. Ik heb ze nog niet gezien. De rupsen trouwens ook niet.

Wel zag ik de nodige buizerds. Sinds ik een paar jaar geleden hardlopend werd aangevallen door zo’n beest, ben ik daar wel voor op mijn hoede. De klauwen van zo’n beest op een al iets kalende kruin zijn geen pretje. Ik paste toen een bekende hardloperstruc toe: een stokje boven het hoofd houden. De buizerd zoekt altijd het hoogste punt. Nog maanden later werd ik geplaagd door de dochters: ‘oma, papa loopt door zo door het bos’. En oma’s moeten dan hard lachen om kleine meisjes die met een theelepeltje boven het hoofd door de kamer rennen.

Het valt tegenwoordig niet mee: hardlopen in de Drentse bossen nadert bungeejumpen, parasailen en klifduiken. Er schijnen aparte verzekeringen voor moeten worden afgesloten.

Vroeger was het alleen in het buitenland link. Op heel veel plekken in Europa liep ik hard. En dat was niet zonder risico. Zo liep ik eens de Matterhornlauf in Zermatt. Na een rustig rondje door het dorp gingen we met een man of duizend richting de 2.500 meter. Daar was het niet alleen hoger, maar vooral kouder en mistiger. Op een gegeven moment kon ik bijna alleen de hakken van mijn voorganger zien. Het smalle paadje bestond uit grote keien en kuilen. Toen de nevel optrok, keek ik rechts van me een afgrond in, waarvan de bodem amper zichtbaar was. Een misstap en ik had mijn laatste stap in dit mooie leven gezet.

Ook de honden leverden boeiende hardloopverhalen op. Zo ben ik eens in Denemarken al gauw tien kilometer omgelopen voor drie honden, die snuffelend over de weg liepen. Mijn Deens was al niet zo goed en ik zag ze wel erg verlekkerd naar mijn strakke kuiten kijken.

Maar er zijn ook veel leuke honden. Zo kom ik geregeld de vrolijke hond van een paar buren verderop tegen. Als ik ‘s ochtends vroeg hardlopend uit het Valtherbos kom, kijkt hij al een beetje achterom. Vrolijk kwispelend komt hij me tegemoet. Na een knuffeltje lopen we samen hard verder. Samen een vrolijke dag tegemoet.