Deroepert
Door Henk Folkerts

C’est La Vie!

Het C’est La Vie festival is heel anders dan welk festival dan ook. Dat komt niet zo zeer door zijn grootsheid, maar meer door zijn veelzijdigheid. En dat al weer 25 jaar lang.

Het begint al met een braderie/rommelmarkt waar vele mensen op af komen en waar veel standhouders zich uitleven op het goed neerzetten van het speelgoed waar ze ooit als kind mee hebben gespeeld. Alles moet precies zo staan zoals ze dat vroeger ook neerzette. Persoonlijk loop ik daar snel doorheen, waarschijnlijk omdat ik altijd buiten speelde.

Het straattheater trok 's middags duizenden mensen. Van wat ik er van gezien heb: groots. Met name Rider Mo en het Bencha Theater. Die laatste groep danste horizontaal naar beneden vanaf de Grote Kerk ondersteund door een prachtige zangeres die bovendien ook nog eens erg mooi zong. Naast mij stond een man die aan het begin van hun optreden zei 'wat een stoer wijf', wijzend naar de vrouwelijke acrobaat om later, met in zijn ogen tranen van ontroering, weg te lopen. Het was ook werkelijk spectaculair gepassioneerd en ontroerend.

Net als die twee mannen, in het zwart gekleed, die met die kleine motorrijder over de stadsvloer reden. Dat kereltje maakt prachtige bewegingen en toont en veroorzaakt allerlei emoties bij de toeschouwers.

's Avonds was er weer veel muziek, met name veel Nederlandstalig. Ach, ik hou er niet zo van en dan drie dingen doen, wegwezen je er aan overgeven. Of op ons balkon zitten om op die manier mee te genieten van de gezelligheid.

Maar wat een wonderlijk festival, een festival vol tegenstellingen en emoties, passie, irritatie, verbazing en ontroering. Net zo als het echte leven.

C’est La Vie, mooi man!