Heden & Verleden
Door Richard Zuiderveld

Vakantieschaamte

„Alweer vakantie? Werken jullie wel?” Als docent hoor ik dit vaak. Te vaak. Moet ik soms vakantieschaamte hebben?

Ik heb mezelf in ieder geval vakantiewerk gegeven: lessen voorbereiden, plannen en ontwikkelen. „Dat mag ook wel met zes weken vrij”, zo klinkt het in mijn hoofd. Ik zucht en denk terug aan de laatste schoolweken.

Drie weken terug begon met gemopper van hysterische collega’s. De toetsweek was van start gegaan met ‘de strijd om het kopieerapparaat’. Allemaal tegelijk kopiëren, de slag om Stalingrad was er niets bij.

Het zwaarste werk begon toen de laatste leerling haar toets inleverde. Operatie ‘lamme hand’ was begonnen. Binnen drie dagen moest ik twaalf toetsen nakijken. Dat betekende corrigeren in de ochtend, tijdens het eten en tot ik aan tafel in slaap viel. Op zondag werd ik wakker met inkt op mijn voorhoofd, omsingeld door pennen. Jaartallen en gebeurtenissen duizelden voor mijn ogen.

„Het is veel te warm voor deze vraag”, schreef een leerling over de Koude Oorlog. Dat gold ook voor het klassenuitje: Slagharen leek Sahara. Mijn collega en ik keken na in de schaduw, terwijl leerlingen zich vermaakten. Best leuk, tot er iemand viel. Terwijl ik meereed in de ambulance kon ik maar aan één ding denken: is het raar om na te kijken in het ziekenhuis? Gelukkig liep alles goed af.

Twee weken geleden was de projectweek. Klassen gingen zeilen, naar de Ardennen of Den Haag, maar ik hielp bij het filmproject. Scripts schrijven, schminken en gillende pubers die met camera’s door de gangen renden. Hun films waren weinig origineel: held, geld, zombies en geweld, maar toen mijn mentorklas won was ik apetrots.

De laatste week begon met rapportbesprekingen. Twee dagen in een kleine ruimte is niet echt mijn ding. Onderuitgezakt op een kinderstoel, oude koekjes en collega’s die zo moe zijn dat hun oogzakken op tafel rusten. Gezellig!

Beslissen of leerlingen overgaan of afstromen is sowieso niet goed voor de sfeer. Helemaal niet omdat er altijd wel één ouder komt klagen. Vaak zie je ze nooit, om opeens toch te komen vertellen hoe slim hun kind écht is. Nee, diplomafeesten zijn veel leuker. Het is fantastisch om samen te genieten van het succes van leerlingen en om hen te mogen uitzwaaien naar een mooie toekomst.

Het jaar wordt traditioneel afgesloten met sportdagen, daar waar collega’s plotseling opduiken in een korte broek. Hun tragisch witte benen gloeiend in het zonlicht, terwijl kinderen zwemmen, rennen of rollen op een reuzenbal. Nu is het vakantie en mis ik die hectiek. Ben ik een workaholic of heb ik toch vakantieschaamte?

Ik heb medelijden met mijn vrouw, want mijn werk gaat mee op reis: een historische tocht door Schotland en Ierland. Ik kan niet wachten om mijn leerlingen daarover te vertellen!