Meneer Meertens vertelt: Toen was geluk nog heel gewoon

Emmen - Niet alleen zijn archief blijkt indrukwekkend. Van hetzelfde kaliber zijn de dikke mappen vol historische foto’s, die een breed beeld geven van pakweg de afgelopen 80 jaar. Die kennis van de plaatselijke historie bestaat niet alleen op papier.

Ook het geheugen van de 72-jarige Emmenaar is een rijke bron vol verhalen en anekdotes. Kortom, Geert Meertens ten voeten uit!

'Als ik terugdenk aan het Emmen uit mijn vroegste jeugd, spelen alle herinneringen zich steevast af tegen eenzelfde, steeds terugkerend decor: blauwe luchten, een weldadige stilte en vooral een allesoverheersende groene omgeving. Het was heerlijk wonen in de Minister Kanstraat en omgeving, zo rond 1950. Het staat me allemaal nog helder voor de geest. Prachtige zomerdagen, openstaande tuindeuren en als je geluk had speelde de dochter van de schuin achter ons wonende familie Elzinga dan piano. Ik kon zelfs als peuter al intens genieten van die klassieke klanken. Overigens is die liefde voor pianomuziek nooit voorbijgegaan. Een vergelijkbare passie heb ik ook nog steeds voor stoomtreinen. Destijds woonden we op een steenworp afstand van het spoor. Bij oostenwind drong de geur van de stoomlocomotief dan door tot bij ons huis, inclusief de rook die de de hevig puffende locomotief uitbraakte. Behalve die piano en de trein was er nauwelijks sprake van enig geluid. Auto's waren er begin vijftiger jaren nog nauwelijks. De kar van de groente- en schillenboer werd getrokken door een paard en ook het legen van de beerput door het bedrijf van meneer Ensing verliep in alle rust. Inderdaad, geluk was toen nog heel gewoon'.

'Herinneringen zijn warm en rijk'

'De wc werd overigens doorgespoeld met een ernaast staande emmer water, de kraan boven de gootsteen was het enige exemplaar dat we hadden en in de winter lieten we de kraan bij nachtvorst de hele nacht zachtjes stromen, om te voorkomen dat deze bevroor. En als het donker werd, gingen de luiken vanzelfsprekend voor de ramen. Verder heb ik nog een heel duidelijk beeld van onze tuin. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik me als peuter erg vermaakte met de kippen die we hielden. Stukjes brood vrij hoog door het gaas aanbieden, om de dieren te bewegen zo hoog mogelijk op te springen. Ik genoot ook van de familieuitjes met de auto van opa, van de mooie biertap in zijn café, net als van het samen inwecken van varkensvlees. Achteraf realiseer ik me dat mijn geheugen zelfs al op 2-jarige leeftijd bepaalde ervaringen heeft opgeslagen. Bepaald niet wereldschokkend, maar liggend in de kinderwagen vielen me de opvallend blauw-betegelde zuilen van de voormalige concertzaal aan de Markt al op. In vergelijking met tegenwoordig mag het leven in de jaren vijftig dan simpel en zonder luxe zijn, de herinneringen zijn warm en rijk'.