Maak Het Mee
Door Burgemeester Eric van Oosterhout

Beperkt?

Hij zit met zijn lange lijf een beetje moeilijk op het al wat versleten kunstgras. De opening van de sportdag voor verstandelijk beperkten kan elk moment beginnen. Hij wenkt me, want praten gaat een beetje lastig.

Naast hem staat zijn sporttas, die zijn beste tijd heeft gehad. Met een enigszins moeizame motoriek doet hij de rits open. Ik sta gebukt nieuwsgierig te kijken wat de bedoeling is. Dan begint hij te lachen. Tussen de sportspullen haalt hij zijn handdoek tevoorschijn. Aan de voorkant prijkt het prachtige logo van Feyenoord. Hij straalt en geeft zwabberend een high five, die ik bijna mis. Hand in hand, kameraden.

Met de commissaris en hoofdsponsor NAM mag ik de opening doen. Het is de zoveelste activiteit van de stichting Naoberschap United, die mooie dingen met FC Emmen in de samenleving doet. Daar draagt een schitterend seizoen in de eredivisie zeker aan bij. Afgelopen week kreeg ik ook nog het eerste exemplaar van een boek over dat gedenkwaardige seizoen. Aanbevolen: FC Emmen. Een droomseizoen van schrijver Maarten Kolsloot.

Na de openingswoorden gaan de bijna honderd deelnemers aan de slag. Met veel plezier zijn ze aan het voetballen, korfballen, hockeyen en fietsen. Ieder doet het op zijn of haar eigen niveau. De punten zijn niet zo belangrijk en er wordt rekening gehouden met ieders beperking.

Ik help een jongetje van een jaar of zeven. We waren elkaar een week eerder al tegengekomen op de atletiekbaan. Hij kan niet lopen, maar maakt slim gebruik van een soort loopfiets: de racerunner. Al zittend en peddelend komt hij langzaam vooruit, terwijl hij de bal met kleine schopjes voor zich uit tikt. Zo nu en dan loopt de bal vast tussen trapper en wiel. Met een beetje hulp van de burgemeester gaat hij richting doel. Vlak voor de goal geeft hij de bal met zijn voet een laatste zetje. Goal! Dat koppie, goud.

De volgende dag kom ik heel wat van deze G-sporters tegen op de Vrachtwagendag van De Trans. Dat is een heel spektakel. Meer dan 150 chauffeurs met net zoveel vrachtwagens offeren hun vrije zaterdag op voor een ritje met de bewoners. Samen met de directeur van De Trans fiets ik bij de start langs de indrukwekkende stoet. Iedereen heeft plezier. De chauffeurs, de begeleiders, de omwonenden en natuurlijk de bewoners van De Trans, die zich weken hebben verheugd op deze tocht. In eerdere jaren reed ik ook wel eens mee, maar dat laat de agenda van een drukke zaterdag niet toe. Nu mag ik het startschot doen. Minstens zo leuk omdat ik 150 vrachtauto’s luid toeterend voorbij zie komen met allemaal glunderende koppies achter de ramen. Een ontroerend gezicht.

Natuurlijk, je bent niet zomaar bewoner bij De Trans. Het verstand is beperkt, en vaak hapert er lichamelijk ook nog eens van alles. Maar als je zo kan genieten van een potje voetbal bij FC Emmen of van een tochtje in de vrachtwagen. Wie is dan eigenlijk beperkt? Geluk hoef je niet te begrijpen, als je het maar wil zien.