Maak Het Mee
Door Burgemeester Eric van Oosterhout

Een lach en een traan

Het overkomt mij veel vaker. Als je aan de lopende band moet kiezen tussen twee of drie leuke activiteiten op hetzelfde moment, heb je een mooi baantje.

Nu moet ik de presentatie van het komend seizoen in het Atlas Theater laten schieten. Daar staat een mooi bezoek aan Schoonebeek tegenover: knap hoe in dit dorp al jaren allerlei soorten activiteiten door de bewoners zelf worden opgezet.

Na Schoonebeek duik ik ’s avonds laat nog even achter de computer. We zijn ‘Vriend’ van het Atlas Theater. Voor de goede orde: dat betalen we thuis zelf. Daarmee hebben we onder andere het recht om bij voorrang kaartjes te kopen. Inmiddels zijn er al bijna 1000 Vrienden. Snel loop ik het overzicht van voorstellingen door. Wat is er komend seizoen weer veel te zien in het theater. We maken weer een keuze. Dat is altijd een beetje spannend, want volle agenda’s betekenen weleens dat we toch niet naar een voorstelling kunnen. Maar dan is er altijd wel iemand anders die we blij kunnen maken. We kiezen voorstellingen waar we kunnen lachen en voorstellingen die zullen ontroeren. De wereld bestaat uit lachen en huilen.

Dat doen we een paar dagen later ook bij theater in de open lucht: het TT Circuit. Daar mogen we eerst een rondje op het circuit rijden met op de radio een speciaal programma over de voorstelling Jumping Jack. Op het festivalterrein zien we veel bekenden en scheurende motoren. De band van Erwin Java speelt prachtige blues. Na ‘Window of my eyes’ begint een spetterend spektakel over het leven van Jack Middelburg.

We kijken onze ogen uit naar racende motoren, 80 dansers en een daverende band. Maar we zijn ook ontroerd door het trieste leven van de toch wel eenzame Jack, die zijn noodlottig ongeval altijd wel moet hebben zien aankomen.

Het noodlot treft ook Roy. Een leuke 17-jarige jongen uit Nieuw-Amsterdam. Hij krijgt een heel agressieve vorm van kanker. In de laatste week van zijn leven bedenkt hij tussen de vele tranen door lachend zijn eigen erfenis: Roy’s krokantje. Het is een frikandel met een knapperige korst. In de snackbar van Nieuw-Amsterdam ontmoet ik zijn leuke moeder. Aan een tafeltje in de knus ingerichte snackbar hebben we een ontroerend gesprek. Natuurlijk over Roy, waar ze terecht trots over vertelt. Over zijn ziekte en het onheilspellende verloop.

En over Roy’s optimisme waar de kanker geen vat op kreeg. Ondertussen eet ik een ‘Roy’s krokantje’. Ik betaal met een donatie aan de kankerbestrijding: het logische doel van deze actie. Het verhaal grijpt me natuurlijk aan. Ik probeer een beetje te vatten wat het doet met een ouder als je kind onherroepelijk op het einde afstevent. We kijken elkaar met betraande ogen aan. Dan komt zijn zusje binnen: leuke meid, jaar of 14. Ze huppelt door haar verdriet heen. En vraagt aan de lange burgemeester: is het gek om verkering te hebben met een jongen van 2 meter als je zelf 1.58 bent?

We lachen, terwijl boven ons de foto hangt van Roy.