Deroepert
Door Henk Folkerts

Ode aan alle moeders

Ik ben dan wel geen moeder, zoals de meeste van u wel weten. Maar mijn vrouw wel. Haar twee dochters, die ondertussen zelf ook al moeder zijn, kwamen afgelopen zondag (moederdag) langs met hun partners en hun kinderen.

De zaterdag daarvoor kwamen mijn twee dochters, hun partners en hun kinderen langs. Niet in het kader van moederdag overigens. Ik heb het afgelopen weekend genoten van alle vier de dochters. De ontwikkelingen van kleine meisjes naar jonge moeders. De kracht, de energie en de karrevrachten vol onvoorwaardelijke liefde voor hun eigen kinderen zijn ongelofelijk.

Moederdag bestaat in zijn huidige commerciële vorm zo ongeveer al bijna een eeuw. Maar we moeten die vorm snel veranderen. Dat veranderingsproces moet van hogerhand worden opgelegd, omdat een bosje bloemen, een ontbijtje op bed en een tekening bij lange na niet uitdrukt wat we voor een respect we moeten opbrengen voor moeder.

We moeten onze moeders op handen dragen. Niet een dag, maar voortdurend.

Moederdag zou daarom natuurlijk een internationale feestdag moeten zijn. Een feestdag waarin kracht en liefde centraal zouden moeten staan. Standbeelden voor moeders moeten worden onthuld. Speciale postzegels, ieder jaar weer.  De hele dag liedjes over het moederschap en de liefde op de radio.

Op moederdag moet de krant vol staan met stukje over moeders. Ons volkslied moet worden aangepast, de week ervoor en erna verplichte lesstof over de liefde. Op alle tellevisiezenders moeten programma’s worden uitgezonden over het moederschap. En dat is nog maar een begin.

De liefde voor de vrouw is vaak bezongen, ook door mij. Maar geen tekst kan voldoende duidelijk maken wat wij aan onze moeder te danken hebben. We moeten onze moeders danken voor het leven.

Binnenkort is het vaderdag.