Maak Het Mee
Door Burgemeester Eric van Oosterhout

Pippi Langkous

Als ik uit de auto stap, kom ik de eerste leerlingen van De Atlas al tegen.

„Ha burgemeester, u komt even kijken”, vraagt de grootste van de drie jongens beleefd. Ze hebben een bal aan de voet, op weg naar het voetbalveld achter de school aan De Meerdijk. „Of hebben jullie pauze?”, vraag ik. Waardeloze opening: eens een leerplichtambtenaar, altijd een leerplichtambtenaar. Dat is het geval. We praten een beetje over de school, terwijl ik het niet kan laten wat met de bal te pielen (eens een straatvoetballer, altijd een straatvoetballer). Daarna laat de leerkracht techniek mij binnen in zijn werkschuur.

Enthousiast vertelt hij over zijn leerlingen en de mooie werkplekken waar ze aan de slag kunnen. Het zijn allemaal jongeren met ernstige gedragsproblemen. Ik weet het, want ik was 8 jaar voorzitter van deze scholengroep. „Ze zitten hier niet voor zweetvoeten”, zei de bevlogen directeur altijd. De leraar in Emmen beaamt dat, maar hij ziet vooral kansen. „En dat is zo mooi burgemeester, als je die kinderen ziet groeien en hard werken op zo’n stageplek.” Hij straalt. Mooi zo’n werkbezoek, waarbij je al heel wat krijgt te horen voordat je één stap in de school hebt gezet.

Binnen word ik officieel ontvangen door de locatieleiding. In een mooi gesprek gaat het al snel over de snelle ontwikkeling van de school, de zorg over de toename van het aantal kinderen en het geloof in de kracht van de leerlingen. „We zien ze hier opbloeien.” Het is een van de zwaarste onderwijsvormen om les in te geven, maar hier geen klaagzang over werkdruk, salarissen of ongemotiveerde leerlingen.

Dat zijn de leerlingen van de leerlingenraad ook niet. Opgewekt geven ze mij een beeld van hun activiteiten. Mooi om te zien hoe jongeren op hun heel eigen niveau kunnen overleggen over belangrijke schoolkwesties. Ze zijn haast van nature op weg naar het ‘gelijk van het midden’. Daar kan menig bestuurder nog een voorbeeld aan nemen. Een voorstel om in de pauze ook op ‘de bult’ te kunnen zijn, kan alleen als we afspreken dat we niet aan elkaar zitten en in het zicht blijven van de school. Dat snappen ze best. En de invoering van een snoepautomaat is best bespreekbaar, als het tegelijk ook mogelijk is om gezonder eten in te slaan.

Daarna krijg ik een voorbeeldige rondleiding, alsof ze het dagelijks doen. Ze zijn trots op hun school. Dat lijkt gewoon, maar de meeste van deze kinderen hebben een beroerde geschiedenis op een andere school achter de rug. Ze faalden, werden gepest of hadden teveel moeite om hun gedrag in goede banen te leiden. Hier komen ze tot rust en worden ze weer gemotiveerd om alles eruit te halen. Dat is vaak meer dan zij of hun ouders hadden gedacht. Na de rondleiding willen ze graag op de foto met de burgemeester. Dat doen we bij een muur met een mooie tekst. „Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”

Was getekend, Pippi Langkous. Een tikje druk, maar met heel veel talent.