Deroepert
Door Henk Folkerts

Vertrouwd

Toen wij een paar jaar geleden van Erica naar het centrum van Emmen verhuisden, waren we even bang het dorpse te gaan missen.

Ik denk aan de kleinschaligheid, de vertrouwde gezichten, de sociale contacten, de lokale tradities, etc. Dat gold zeker voor mijn vrouw die daar al jarenlang woonde en het daar in principe goed naar haar zin had.

Maar nu we in een appartementencomplex wonen, hoeven we daar niet meer bang voor te zijn. De bewoners in het gebouw vormen namelijk ook net een klein dorp op zich. Ze kenden elkaar en samen hadden ze zo hun eigen gewoontes.

Het was dus voor de veelal wat oudere mensen die er al woonden best even wennen. Zeker aan mij, geen man uit de streek, geen accent te horen en behoorlijk eigenwijs. Daarbij kwam dat wij, in tegenstelling tot de meeste andere bewoners, ons appartement hadden gekocht. Dat roept sentimenten op waar we geen rekening mee hadden gehouden.

Maar wij moesten natuurlijk ook aan hen wennen. Hoe krijg je je plek tussen een groep mensen die al jarenlang in een gebouw woont en het een en ander samen heeft meegemaakt?

Maar nu we er al een tijd wonen kunnen we alleen maar zeggen dat we ons er erg thuis voelen. We kennen iedereen, hebben met iedereen een babbeltje en met een aantal mensen is er een wat intensiever contact. Uiteindelijk blijven we dus gewoon in een dorp wonen, maar hebben, onder ons balkon, wel het gemak van de stad. Een stad die zoals afgelopen zondag met de 4 mijl weer hartstikke gezellig was. Veel ouders liepen met hun kinderen en bleven gezellig op het Raadhuisplein of op een van de terrassen hangen.

Emmen heeft er met de 4 mijl weer een mooie traditie bij.