Maak Het Mee
Door Burgemeester Eric van Oosterhout

Dankbaar

In Emmen is altijd wat te doen. En als je dan zo’n weekend hebt waarin de zon overuren maakt, en alles goed gaat, dan word je vanzelf een gelukkig mens. Op zaterdag ben ik jarig en los ik meteen maar een belofte in voor mijn nieuwjaar.

Op de eerste dag van het nieuwe seizoen van het Veenpark kopen we een abonnement. Dat was vorig jaar al de bedoeling. Maar zoals Bloem dichtte: ‘tussen droom en daad, staan wetten in de weg en praktische bezwaren’.

Samen met zus en zwager vermaken we ons uitstekend in dit onderschatte attractiepark. We bekijken de mooie huisjes, rijden een stukje met het treintje, kopen lekker brood bij het bakkertje, varen een stukje en eten een heerlijke pannenkoek. We eindigen met een prachtige tocht door een schitterend natuurgebied, waar we een uitleg krijgen over het laatste stukje hoogveen van Nederland. Het Veenpark is een absolute aanrader!

De volgende dag staat in het teken van de sport. Met aanstaande schoonzoon rijden we naar De Oude Meerdijk. Het is heerlijk voetbalweer. We zijn met de provincie gastheer van leuke mensen uit de recreatieve sector. Bovendien mag ik de leuke burgemeester en wethouder van Heerenveen welkom heten. Foppe de Haan doet een aftrap over ‘samenwerken’. Hij is niet gerust op een goed resultaat. Daar krijgt hij gelijk in. Want FC Emmen speelt een van de beste wedstrijden van het seizoen. Heerenveen wordt volledig van de mat getikt. Wat minstens zo mooi is, is de sfeer in het stadion. Onder aanvoering van de ‘Brigata Fanatico’ is het negentig minuten feest. Emmen wint volledig verdiend en ik krijg tien minuten voor de tijd al de felicitaties van mijn sportieve collega. We blijven maar even nagenieten, want er moet nog zelf gesport worden.

Met de oudste en jongste dochter en aanstaande schoonzoon lopen we de 4 mijl. In het centrum is het gezellig druk. Met meer dan 4.000 deelnemers is het uitstekend georganiseerde evenement in korte tijd uitgegroeid tot een befaamde hardloopwedstrijd. De deelnemers nemen veel publiek mee. Met het prachtige weer zitten de terrasjes gezellig vol.

Ik mag het startschot doen voor de wedstrijd. Het aantal keren dat ik een startpistool heb mogen vasthouden, kan ik niet meer tellen. Maar het blijft een mooi gezicht om de gespannen koppies van dichtbij weg te zien gaan. Even later mogen we zelf van start. De dochters ben ik al snel uit het oog verloren. De tijd dat ik die kon bijbenen, ligt alweer tien jaar achter mij. Toen maakte een haast fatale hartritmestoornis opeens een einde aan snelle tijden. Maar ik ben er nog, en ik loop er nog. Dat maakt iedere hardloopmeter bijzonder. Bij de finish, na iets meer dan drie kwartier, kom ik de dochters weer tegen. Ze liepen fantastisch, zo zien ze er ook uit. ,,Altijd weer mooi om je over de finish te zien komen, pap, ik werd er emotioneel van”, zegt de lieve jongste. Wat een weekend. Ik hoor het mijn moeder zeggen: ‘wees daar dankbaar voor, jongen’ . Even een knipoogje naar boven.